زمینه و هدف: احساس خستگی و نارسایی هیجانی ازجمله مشکلاتی است که بیماران مبتلا به لوپوس به آن دچار هستند. بر همین اساس پژوهش حاضر باهدف تعیین اثربخشی درمان فراشناختی بر احساس خستگی و نارسایی هیجانی زنان مبتلا به لوپوس انجام شد.

روش‌بررسی: روش پژوهش حاضر نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون و پس‌آزمون و پیگیری دوماهه همراه با گروه گواه بود. جامعهٔ‌ آماری پژوهش را تمامی بیماران زن مبتلا به لوپوس تشکیل دادند که برای مشاوره و درمان لوپوس به انجمن لوپوس تهران در سال ۱۴۰۲ مراجعه کردند. از بین آن‌ها سی نفر داوطب واجد شرایط به‌طور دردسترس وارد مطالعه شدند و به‌صورت ‌تصادفی در گروه‌های مداخله و گواه (هر گروه پانزده نفر) قرار گرفتند. ابزارهای استفاده‌شده در پژوهش پرسش‌نامهٔ خستگی چندبُعدی (اسمتس و همکاران، ۱۹۹۵) و مقیاس نارسایی هیجانی تورنتو (بگبی و همکاران، ۱۹۹۴) بود. گروه مداخله درمان فراشناختی را طی هشت جلسه، هفته‌ای یک‌بار دریافت کرد. تحلیل داده‌های پژوهش به‌کمک تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر و آزمون تعقیبی بونفرونی در سطح معناداری ۰٫۰۵ در نرم‌افزار SPSS نسخهٔ ۲۷ صورت گرفت.

یافته‌ها: نتایج نشان داد، اثر زمان و اثر گروه و اثر متقابل زمان و گروه بر میانگین نمرات متغیرهای احساس خستگی و نارسایی هیجانی معنادار بود (p < ۰٫۰۰۱). افزون‌براین، در متغیرهای احساس خستگی و نارسایی هیجانی، بین میانگین نمرات پیش‌آزمون و پس‌آزمون (p < ۰٫۰۰۱) و بین نمرات پیش‌آزمون و پیگیری (p < ۰٫۰۰۱) در گروه مداخله تفاوت معناداری وجود داشت؛ درحالی‌‌که بین میانگین نمرات پس‌آزمون و پیگیری تفاوت معناداری مشاهده نشد (p = ۱٫۰۰۰).

نتیجه‌گیری: براساس یافته‌های پژوهش، درمان فراشناختی برای زنان مبتلا به لوپوس روش مناسبی به‌منظور بهبود احساس تنهایی و نارسایی هیجانی آنان است.