هدف: اختلال دوقطبی یکی از بیماری‌های مزمن روان‌پزشکی است که با فازهای شیدایی و‌ افسردگی همراه است. لذا هدف از این پژوهش مقایسهٔ شناخت‌درمانی مبتنی‌بر ذهن‌آگاهی و رفتاردرمانی شناختی متمرکز بر بهبودی بر افسردگی دوقطبی و شیدایی بود.
روش‌بررسی: پژوهش حاضر طرحی نیمه‌آزمایشی از نوع پیش‌آزمون و پس‌آزمون با گروه گواه بود. جامعهٔ آماری شامل تمامی بیماران مبتلا به اختلال دوقطبی در شهر شیراز بودند. تعداد ۳۶ بیمار مبتلا به اختلال دوقطبی داوطلب برای شرکت در تحقیق، به‌صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و یک گروه گواه قرار گرفتند. گروه آزمایش (۱۲ نفر: ۴ زن، ۸ مرد) آموزش رفتاردرمانی- شناختی مبتنی‌بر ذهن‌آگاهی و گروه آزمایش دوم (۱۲ نفر: ۴ زن، ۸ مرد) آموزش رفتاردرمانی-شناختی متمرکز بر بهبودی را دریافت و گروه گواه (۱۲نفر: ۵ زن، ۷مرد) هیچ مداخله‌ای دریافت نکرد. شرکت‌کنندگان مقیاس درجه‌بندی افسردگی دوقطبی (برک، ۲۰۰۷) و مقیاس درجه‌بندی شیدایی (یانگ و همکاران، ۱۹۷۸) را در پیش‌آزمون و پس‌آزمون تکمیل کردند. تجزیه‌و‌تحلیل داده‌ها با استفاده از تحلیل کوواریانس چندمتغیره در سطح معناداری ۰٫۰۵ و نرم افزار SPSS-23 انجام گرفت.
یافته‌ها: نتایج نشان داد هر دو مداخلهٔ شناخت‌درمانی مبتنی‌بر ذهن‌آگاهی و رفتاردرمانی شناختی متمرکز بر بهبودی به شکل معناداری باعث کاهش افسردگی دوقطبی و شیدایی در بیماران دوقطبی شدند (۰٫۰۰۱>p).
نتیجه‌گیری: براساس یافته‌های پژوهش، هر دو مداخلهٔ شناخت‌درمانی مبتنی‌بر ذهن‌آگاهی و رفتاردرمانی- شناختی متمرکز بر بهبودی در کاهش نشانگان در بیماران دوقطبی مؤثرند.