2- استادیار گروه روانشناسی، دانشکدهٔ علوم انسانی، دانشگاه خیام، مشهد، ایران
چکیده
زمینه و هدف: توجه به سلامت روانشناختی نوجوانان، بهخصوص نوجوانان دختر میتواند بهعنوان یکی از اهداف اصلی متخصصان سلامت روان باشد. پژوهش حاضر باهدف تعیین اثربخشی رواننمایشگری بر کیفیت رابطهٔ والد-فرزندی و سرمایههای روانشناختی دختران دبیرستانی دورهٔ دوم انجام شد.
روشبررسی: روش پژوهش حاضر نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون و پسآزمون همراه با گروه گواه بود. جامعهٔ آماری پژوهش را تمامی دختران دبیرستانی دورهٔ دوم شهرستان گلبهار در سال تحصیلی ۱۴۰۲-۱۴۰۱ تشکیل دادند. از بین آنها سی نفر داوطب واجد شرایط بهطور دردسترس وارد مطالعه شدند و بهتصادف در گروههای آزمایش و گواه (هر گروه پانزده نفر) قرار گرفتند. دو گروه در پیشآزمون و پسآزمون، مقیاس رابطهٔ والد-فرزند (فاین و همکاران، ۱۹۸۳) و پرسشنامهٔ سرمایهٔ روانشناختی (لوتانز و همکاران، ۲۰۰۷) را تکمیل کردند. برنامهٔ رواننمایشگری در گروه آزمایش طی نُه جلسهٔ نوددقیقهای و هر جلسه هفتهای یکبار اجرا شد. تحلیل دادهها بااستفاده از روش تحلیل کوواریانس در نرمافزار SPSS نسخهٔ ۲۷ صورت گرفت. سطح معناداری آزمونها ۰٫۰۵ در نظر گرفته شد.
یافتهها: نتایج نشان داد، در متغیرهای رابطهٔ والد-فرزندی و سرمایههای روانشناختی، بین گروههای آزمایش و گواه در پسآزمون، بعد از حذف اثر پیشآزمون، تفاوت معناداری وجود دارد (۰٫۰۰۱>p).
نتیجهگیری: براساس یافتههای پژوهش نتیجه گرفته میشود، آموزش رواننمایشگری به نوجوانان دختر روش مناسبی برای بهبود ارتباط والد-فرزندی و افزایش سرمایههای روانشناختی آنان است و پژوهشگران میتوانند از این روش در کنار سایر روشها استفاده کنند.
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |