زمینه و هدف: طبق تأکید نظریه‌پردازان و پژوهشگران روان‌شناسی، ناتوانی‌های تحصیلی اغلب ناشی از کاهش پیوند بین دانش‌آموزان و مدرسه است. ازطرفی، یک مشکل به‌خصوص مرتبط با ناتوانی‌های تحصیلی، مربوط به مشکلات به‌کارگیری روش‌های فعال تدریس توسط معلمان است؛ بنابراین، پژوهش حاضر باهدف تعیین اثربخشی تدریس مشارکتی مبتنی‌بر بحث گروهی بر افزایش پیوند با مدرسه در دانش‌آموزان مقطع متوسطۀ اول انجام شد.

روش‌بررسی: این پژوهش از نوع نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون و پس‌آزمون همراه با گروه گواه بود. جامعۀ آماری پژوهش متشکل از دانش‌آموزان مقطع (دوره) متوسطۀ اول شهر اردبیل در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ بود. از بین آن‌ها، سی نفر واجد شرایط داوطلب به‌روش نمونه‌گیری دردسترس و پس از کسب معیارهای ورود به مطالعه، به‌صورت تصادفی در دو گروه پانزده‌نفرۀ آزمایش و گواه جای داده شدند. ابزار به‌کاررفته در پژوهش، پرسش‌نامۀ پیوند با مدرسه (رضایی شریف و همکاران، ۱۳۹۳) بود. تدریس مشارکتی مبتنی‌بر بحث گروهی جیگ‌ساو طی هشت جلسۀ نوددقیقه‌ای تنها برای گروه آزمایش اجرا شد. تحلیل داده‌ها با استفاده از تحلیل کوواریانس تک‌متغیره در نرم‌افزار SPSS نسخهٔ ۲۷ انجام شد. سطح معنا‌داری آزمون‌های آماری ۰٫۰۵ درنظر گرفته شد.

یافته‌ها: نتایج نشان داد، بعد از حذف اثر پیش‌آزمون، اثر تدریس مشارکتی مبتنی‌بر بحث گروهی بر پیوند با مدرسه در گروه آزمایش معنادار بود (p < ۰٫۰۰۱). اندازۀ اثر نشان داد، ۳۰٫۱درصد از تغییرات پیوند با مدرسه در مرحلۀ پس‌آزمون به‌واسطۀ دریافت مداخله تبیین شد.

نتیجه‌گیری: براساس نتایج، تدریس مشارکتی مبتنی‌بر بحث گروهی بر افزایش پیوند با مدرسه در دانش‌آموزان مقطع متوسطۀ اول اثربخشی دارد؛ ازاین‌رو، به‌کارگیری این روش تدریس در مدارس توصیه می‌شود.