زمینه و هدف: فرایندهای شناختی درگیر که به افزایش آسیب‌پذیری در رفتارهای خودکشی‌گرا منجر می‌شود، به‌خوبی بررسی نشده است. هدف پژوهش حاضر، تعیین نقش میانجی‌گر افسردگی و اضطراب در رابطۀ بین راهبردهای تنظیم هیجانیِ نشخوار ذهنی و سرکوب فکر و افکار خودکشی بود.
روش‌بررسی: پژوهش توصیفی از نوع هم‌بستگی و جامعۀ آماری شامل تمام ساکنان شهر کرج در بهار سال ۱۳۹۵ به‌ تعداد یک‌میلیون و ۶۱۴هزار و ۶۲۶ نفر بود که از میان آن‌ها ۳۵۱ نفر به روش نمونه‌برداری خوشه‌ای چندمرحله‌ای تصادفی انتخاب شدند. ابزار پژوهش، شامل مقیاس افکار خودکشی بک (۱۹۷۹)، پرسش‌نامۀ افسردگی بک (۱۹۹۶)، پرسش‌نامۀ اضطراب بک (۱۹۸۸)، مقیاس سبک‌های پاسخ نشخواری نولن-هوکسیما و مارو (۱۹۹۱) و پرسش‌نامۀ سرکوب خرس سفید وگنر و زاناکاس (۱۹۹۴) بود. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار آموس، روش الگویابی معادله‌های ساختاری و برآورد بیشینۀ احتمال و در سطوح معناداری ۰٫۰۱ و ۰٫۰۵ تحلیل شدند. 
یافته‌ها: ضریب مسیر مستقیم بین راهبرد تنظیم هیجانی نشخوار ذهنی با افکار خودکشی (۰٫۰۴۲=p و ۰٫۱۳۲=β) مثبت و در سطح ۰٫۰۵ و ضرایب مسیر مستقیم بین راهبرد تنظیم هیجانی نشخوار ذهنی با افسردگی (۰٫۰۰۱=p و ۰٫۷۰۲=β)، راهبرد تنظیم هیجانی نشخوار ذهنی با اضطراب (۰٫۰۰۱=p و ۰٫۵۹۶=β)، راهبرد تنظیم هیجانی سرکوبی فکر با اضطراب (۰٫۰۰۷=p و ۰٫۱۲۴=β) و افسردگی با افکار خودکشی (۰٫۰۰۱=p و ۰٫۳۰۵=β) مثبت و در سطح ۰٫۰۱ معنادار بود. نتایج پژوهش حاضر نشان داد افسردگی، رابطۀ بین راهبردِ تنظیم هیجانیِ نشخوار ذهنی و افکار خودکشی را میانجی‌گری کرد (۰٫۰۰۱=p  و ۰٫۲۱۴= β). 
نتیجه‌گیری: با توجه به یافته‌های این پژوهش، نشخوار ذهنی با مانع‌شدن از به‌کارگیری گزینه‌های سازگارانه‌تر از جمله حل مسئله، خطر افسردگی و در نهایت، افکار و رفتارهای خودکشی‌گرا را افزایش می‌دهد.