fa بررسی اثربخشی درمان مبتنی‌بر پذیرش و تعهد بر امیدواری، شادکامی و درد مزمن در دختران ۲۰تا۵۰سالهٔ دارای معلولیت جسمی-حرکتی شهرستان ارسنجان روانشناسی Psychology مقاله پژوهشی اصیل Original Research Article <p style="text-align: justify;"><span style="font-size:12px;"><span style="font-family:Tahoma;"><span style="direction:rtl"><span style="unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA">زمینه و هدف:</span></b><span lang="FA"> وجود نقص عضو، بهداشت روانی و جسمانی افراد را با بحران مواجه کرده است؛ ازاین‌رو پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی درمان مبتنی‌بر پذیرش و تعهد بر امیدواری و شادکامی و درد مزمن در دختران ۲۰تا۵۰سالهٔ دارای معلولیت جسمی-حرکتی انجام پذیرفت. </span></span></span><br> <span style="direction:rtl"><span style="unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA">روش‌بررسی:</span></b><span lang="FA"> این پژوهش با روش نیمه‌‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون و پس‌آزمون و دورۀ پیگیری یک‌ماهه همراه با گروه گواه اجرا شد. جامعهٔ آماری پژوهش را تمامی دختران دارای معلولیت جسمی-حرکتی شهر ارسنجان تشکیل دادند که در سال ۱۳۹۹ به ادارهٔ بهزیستی شهر ارسنجان مراجعه کردند. نمونهٔ آماری سی دختر دارای معلولیت جسمی-حرکتی داوطلب شرکت در مطالعه بودند. شرکت‌کنندگان به‌طور تصادفی در گروه آزمایش و گروه گواه (هر گروه پانزده نفر) قرار گرفتند. جمع‌آوری داده‌ها با استفاده از مقیاس امید به زندگی (اشنایدر و همکاران، ۱۹۹۱)، پرسش‌نامهٔ شادکامی آکسفورد (آرگیل و همکاران، ۱۹۸۹) و پرسش‌نامهٔ مختصر درد (کلیلند، ۱۹۹۱) صورت گرفت. سپس صرفاً گروه آزمایش برنامهٔ درمان مبتنی‌بر پذیرش و تعهد را به‌مدت هشت جلسهٔ شصت‌دقیقه‌ای دریافت کرد. تحلیل آماری با استفاده از آزمون تی برای مقایسهٔ میانگین‌های دو گروه مستقل، آزمون تحلیل واریانس با اندازه‌‌گیری مکرر و آزمون تعقیبی بونفرونی در سطح معناداری ۰٫۰۵ با نرم‌افزار </span><span dir="LTR">SPSS</span><span lang="FA"> نسخهٔ ۲۴ انجام پذیرفت. </span></span></span><br> <span style="direction:rtl"><span style="unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA">یافته‌ها: </span></b>تغییرات در طول زمان برای متغیرهای امیدواری و درد مزمن (۰٫۰۰۱=<em>p</em>)&nbsp;<span lang="FA">و شادکامی (۰٫۰۰۵=</span><i><span dir="LTR">p</span></i><span lang="FA">) معنادار بود. تفاوت گروه‌های آزمایش و گواه برای متغیرهای امیدواری (</span><span lang="FA">۰٫۰۱۶</span><span lang="FA">=</span><i><span dir="LTR">p</span></i><span lang="FA">) و شادکامی و درد مزمن (۰٫۰۰۱=</span><i><span dir="LTR">p</span></i><span lang="FA">) معنادار بود. در گروه آزمایش در سه متغیر مذکور، تفاوت معناداری بین پیش‌آزمون و پس‌آزمون (۰٫۰۵></span><i><span dir="LTR">p</span></i><span lang="FA">) و پیش‌آزمون و پیگیری (۰٫۰۵></span><i><span dir="LTR">p</span></i><span lang="FA">) مشاهده شد؛ اما تفاوت معناداری بین پس‌آزمون و پیگیری در متغیرهای مذکور مشاهده نشد که نشان‌دهندهٔ تداوم تأثیر مداخله در مرحلهٔ پیگیری بود (۰٫۰۵<</span><i><span dir="LTR">p</span></i><span lang="FA">). </span></span></span><br> <span style="direction:rtl"><span style="unicode-bidi:embed"><b><span lang="FA">نتیجه‌گیری:</span></b><span lang="FA"> باتوجه به نتایج، درمان مبتنی‌بر پذیرش و تعهد بر افزایش امیدواری و شادکامی و کاهش درد مزمن در دختران دارای معلولیت جسمی-حرکتی اثربخش است و اثر درمان ثبات و پایداری دارد. </span></span></span></span></span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-size:12px;"><span style="font-family:Tahoma;"><span style="unicode-bidi:embed"><b>Background & Objectives: </b>Congenital defects and problems damage the mental and physical health of people. On the other hand, any type of disability, may lead to mental and behavioral crises. Ignoring these issues can cause many problems for people with disabilities. Considering the adverse consequences of physical disabilities in people, especially girls, the side effects of using drugs in psychiatry, and the huge costs of psychotherapy, it is of great importance to find a treatment with high and stable effectiveness that can be done indirectly on people with physical disabilities. This study aimed to investigate the effect of acceptance and commitment therapy on hope, happiness, and chronic pain in women aged 20 to 50 years with physical disabilities.</span><br> <span style="unicode-bidi:embed"><b>Methods: </b>This quasi&ndash;experimental study was performed with a pretest&ndash;posttest design with a 1&ndash;month follow&ndash;up with a control group. The study population included all women with physical disabilities living in Arsanjan City, Iran, who were referred to the Welfare Department of Arsanjan, in 2020. The study sample included 30 women with physical disabilities who volunteered to participate in this study. The participants were randomly divided into two groups: experimental and control (each group with 15 persons). The inclusion criteria were as follows: women with physical disabilities aged 20&ndash;50 years, having a sufficient level of attention and appropriate oral&ndash;motor performance and the ability to cooperate with the therapist, having minimal reading and writing literacy, lacking any other disabilities (for example, blindness or deafness) in addition to physical&ndash;motor disabilities and genetic disorders (for example:Down syndrome). The exclusion criterion was the unwillingness to continue attending meetings and research. Data were collected using the Life Expectancy Scale (Snyder et al., 1991), Oxford Happiness Questionnaire (<span style="background:#fcfcfc"><span style="color:#333333">Argyle et al.,</span></span> 1989), and Pain Brief Inventory (Cleeland, 1991). The experimental group then received an operation treatment program for eight 60&ndash;min sessions. Nevertheless, the control group did not receive any training. To analyze the data, descriptive statistics indicators were used to describe demographic variables and research variables. Also, at the inferential level, we used t test to compare the averages of two independent groups, as well as analysis of variance with repeated measurements and the Bonferroni post hoc test using SPSS version 24 software. The significance level of statistical tests was considered 0.05.</span><br> <span style="unicode-bidi:embed"><b>Results</b>: The results showed that the changes over time were significant for the variables of hope (<i>p</i>=0.001), happiness (<i>p</i>=0.005), and chronic pain (<i>p</i>=0.001). The difference between the experimental group and the control group was significant for the variables of hope (<i>p</i>=0.016), happiness (<i>p</i>=0.001), and chronic pain (<i>p</i>=0.001). In the experimental group, there were significant differences between the pretest and posttest stages (<i>p</i>=0.008) and between the pretest and follow&ndash;up stages (<i>p</i>=0.015) regarding the variable of hope. Also, there were significant differences between the pretest and posttest stages (<i>p</i>=0.003) and the pretest and follow&ndash;up (<i>p</i>=0.009) regarding the happiness variable. Finally, there were significant differences between the pretest and posttest stages (<i>p</i>=0.039) and between pretest and follow&ndash;up stages (<i>p</i>=0.018) in the chronic pain variable. However, there were no significant differences between the posttest and follow&ndash;up stages in the variables of hope (<i>p</i>=0.490), happiness (<i>p</i>=0.414), and chronic pain (<i>p</i>=0.067), which indicated the continuation of the effect of the intervention in the one&ndash;month follow&ndash;up stage.</span><br> <span style="unicode-bidi:embed"><b>Conclusion: </b>According to the results, acceptance and commitment therapy is effective in increasing hope and happiness and reducing chronic pain in girls with physical disabilities and has a therapeutic effect. Therefore, this treatment can be used as a psychological intervention for women with physical disabilities. </span></span></span></p> درمان مبتنی‌بر پذیرش و تعهد, امیدواری, شادکامی, درد مزمن, معلولیت جسمی-حرکتی Acceptance and commitment treatment, Hope, Happiness, Chronic joint pain, Physical–Motor disability 168 168 http://jdisabilstud.org/browse.php?a_code=A-10-2643-1&slc_lang=fa&sid=1 Mojtaba Aghili سید مجتبی عقیلی Dr_aghili1398@yahoo.com 100319475328460053089 100319475328460053089 Yes Assistant Professor, Department of Psychology, Payame Noor University, Iran استادیار گروه روان‌شناسی دانشگاه پیام‌نور، ایران MohammadTaghi Badleh Shamushki محمدتقی بادله شموشکی badeleh@gmail.com 100319475328460053090 100319475328460053090 No Assistant Professor, School of Medicine, Gorgan University of Medical Sciences, Gorgan, Iran استادیار دانشکدهٔ پزشکی دانشگاه علوم‌پزشکی گرگان، گرگان، ایران Zahra Ghahraman Izadi زهرا قهرمان ایزدی mitra_namazi@yahoo.com 100319475328460053091 100319475328460053091 No Master of Psychology, Payame Noor University, Golestan,, Iran کارشناس ارشد روان‌شناسی دانشگاه پیام‌نور، گلستان، ایران