Middle Eastern Journal of Disability Studies

fa اعتبارسنجی ساختار هفت‌مؤلفه‌ای مقیاس تشخیصی-تجویزی ارزیابی ناتوانی یادگیری در بین دانش‌آموزان پایه‌های دوم تا پنجم ابتدایی Validating of the Seven-Component Structure of Diagnostic-Prescriptive Learning Disability Evaluation Scale Among the Second- to Fifth-Grade Elementary Students روانشناسی Psychology مقاله پژوهشی اصیل Original Research Article چکیده زمینه و هدف: درزمینهٔ ارزیابی ناتوانی‌های‌ یادگیری، یکی از معدود ابزار‌های تشخیصی-تجویزی، چهارمین ویرایش مقیاس ارزیابی ناتوانی یادگیری (مک‌کارنی و هاوس، ۲۰۱۸) است. پژوهش حاضر باهدف اعتبارسنجی ساختار هفت‌مؤلفه‌ای مقیاس مذکور، در بین دانش&lrm;‌آموزان پایه‌های دوم تا پنجم ابتدایی انجام‌ شد. روش‌بررسی: این پژوهش توصیفی‌‌تحلیلی از نوع توسعهٔ ابزار بود. جامعهٔ آماری را دانش‌آموزان پایه‌های دوم تا پنجم ابتدایی در سال ۱۴۰۱-۱۴۰۰ تشکیل دادند. با رعایت حداقل حجم نمونهٔ لازم و ملاک‌های ورود و خروج، گروه نمونهٔ بهنجار شامل ۲۹۸ دانش‌آموز به‌روش نمونه‌گیری تصادفی ساده و هدفمند و گروه نمونهٔ بالینی شامل ۲۷ نفر از دانش‌آموزان دارای ناتوانی‌های یادگیری به‌شیوهٔ نمونه‌گیری دردسترس انتخاب شدند. برای اعتباریابی، از چهارمین ویرایش مقیاس تشخیصی-تجویزی ارزیابی ناتوانی یادگیری (مک‌کارنی و هاوس، ۲۰۱۸) و به‌منظور بررسی اعتبار هم‌زمان از پرسش‌نامهٔ مشکلات یادگیری کلرادو (ویلکات و همکاران، ۲۰۱۱) استفاده‌ شد. برای بررسی اعتبار سازه، تحلیل عاملی تأییدی با تکنیک تلفیق گویه در گروه بهنجار با استفاده از AMOS نسخهٔ ۲۶، انجام گرفت. بررسی همسانی درونی به‌روش آلفای کرونباخ، ثبات زمانی به‌روش پایایی بازآزمایی با فاصلهٔ زمانی چهار هفته در گروه نمونهٔ بالینی و ازطریق محاسبهٔ ضریب همبستگی درون‌طبقه‌ای و اعتبار هم‌زمان با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون در گروه نمونهٔ بالینی انجام شد. اعتبار تفکیکی ازطریق آزمون تی مستقل بین دو گروه همتا از نظر جنسیت و پایهٔ تحصیلی و محل سکونت، شامل ۲۷ نفر از هر گروه نمونهٔ بهنجار و گروه نمونهٔ بالینی با استفاده از SPSS نسخهٔ ۲۶ بررسی‌&zwj; شد. سطح معناداری آزمون‌های آماری ۰٫۰۵ بود. یافته‌ها: در تحلیل عامل تأییدی شاخص‌های برازندگی شامل ۳٫۸۸۳=CMIN/df، ۰٫۹۶۳=CFI، ۰٫۷۷۰=PCFI، ۰٫۷۶۱=PNFI و ۰٫۹۶۳=IFI، از برازندگی ساختار هفت‌مؤلفه‌ای مقیاس تشخیصی-تجویزی ارزیابی ناتوانی یادگیری با داده‌ها حمایت‌ کرد. در بررسی اعتبار تفکیکی، بین نمرهٔ کل مقیاس مذکور در دو گروه بهنجار و بالینی تفاوت معنادار وجود داشت (۰٫۰۰۱>p). مقدار آلفای کرونباخ برای کل مقیاس ۰٫۹۴ و برای هریک از مؤلفه‌ها بیش‌ از ۰٫۷۰ و ضرایب همبستگی درون‌طبقه‌ای برای هریک از مؤلفه‌ها از ۰٫۸۹۱تا۰٫۹۷۰ بود (۰٫۰۰۱>p). بین نمرات این مقیاس و پرسش‌نامهٔ مشکلات یادگیری کلرادو، رابطهٔ مثبت و معنادار به‌دست‌ آمد (۰٫۰۵>p). نتیجه‌گیری: براساس یافته‌های پژوهش می‌توان از مقیاس تشخیصی-تجویزی ارزیابی ناتوانی یادگیری با ساختار هفت‌مؤلفه‌ای، به‌عنوان ابزاری با اعتبار و پایایی مناسب برای ارزیابی ناتوانی یادگیری در دانش‌آموزان پایه‌های دوم تا پنجم ابتدایی، استفاده‌ کرد. Abstract Background & Objectives: Learning disabilities are currently the largest group of disabilities in special education. These disabilities are defined as impairments in one or more basic psychological processes, including the comprehension or use of spoken or written language, which may manifest as impairments in listening, thinking, reading, writing, speaking, spelling, and mathematical calculations. In the context of learning disabilities evaluation, one of the few diagnostic–prescriptive tools is the fourth edition of the Learning Disability Evaluation Scale (McCarney and House, 2018), which, in addition to its diagnostic application, provides suggestions for relevant interventions, leads to an individualized educational plan. The provided interventions are based on the seven–component theoretical structure of this scale with a logical combination. The present study was conducted to validate the seven–component structure of the Diagnostic and Prescriptive Learning Disability Evaluation Scale (McCarney & House, 2018) among the second– to fifth–grade elementary students. Methods: This research was a descriptive–analytical study of tool development type. The statistical population of the research consisted of the second– to fifth–grade elementary students in the 2021–2022 academic year. According to the announcement of the cooperation of elementary school principals, Tehran, Mazandaran, and Lorestan provinces were selected as the study settings using the available sampling method. Then, in each of these provinces, cities, elementary schools, and learning disability centers were selected using the available sampling method. Finally, following the minimum required sample size according to Mayers (2013) and considering the inclusion and exclusion criteria, the standard sample group of 298 students (145 girls and 153 boys) was selected by simple random and purposeful sampling method by the teachers of selected schools. Also, the clinical sample group of 27 students (9 girls and 18 boys) with learning disabilities was selected using the available sampling method by the educators of the selected learning disability centers. This study was conducted to validate the fourth edition of the Diagnostic–Prescriptive Learning Disability Evaluation scale (LDES–4) (McCarney & House, 2018). To adapt this scale to Persian culture and language based on the method presented by the World Health Organization in 2006, the following steps were performed: direct translation, referral to an expert panel and back translation, obtaining cognitive information through clinical interviews, and at last compiling the final version and documenting. The Colorado Learning Difficulties Questionnaire (Willcutt et al., 2011) was used to explore concurrent validity. To determine the content validity, the content validity ratio (CVR) and content validity index (CVI) were calculated using the opinions of 6 professors and experts in learning disabilities. To probe the construct validity, confirmatory factor analysis was utilized using the maximum likelihood estimation method in AMOS26. Internal consistency was also investigated using the Cronbach alpha method, and temporal stability was assessed using the test–retest reliability method with a time interval of four weeks in the clinical sample group using the intraclass correlation coefficient. The Pearson correlation coefficient was calculated for the clinical sample group for concurrent validity. In addition, to check the discriminant validity, 27 students of the normal sample group, who were equal to the clinical sample group (27 people) in terms of gender, educational level, and place of residence, were selected randomly, and their scores were compared with the scores of the clinical sample group through the independent t test. In this study, to perform the confirmatory factor analysis, AMOS26 software was used, and the rest of the statistical analyses were performed using SPSS26 at a significance level of 0.05. Results: In the confirmatory factor analysis using the item parceling modifying method, the fit indices were CMIN/df=3.883, CFI=0.963, PCFI=0.770, PNFI=0.761, and IFI=0.963, indicating the desired fitness of the seven–component structure of the Diagnostic–Prescriptive Learning Disability Evaluation Scale with the data. In examining the discriminant validity, there was a significant difference between the normal and clinical groups regarding the scale's total score (p<0.001). The Cronbach alpha value for the whole scale was 0.94, and each component was calculated at more than 0.70. Also, the intraclass correlation coefficients, with a confidence interval of 95% for the whole scale and its seven components, ranged from 0.891 to 0.970, which was significant (p<0.001), indicating the appropriate temporal stability of the scale. Also, a positive and significant relationship was obtained between this scale's total score and the Colorado Learning Difficulties Questionnaire (p<0.05). Conclusion: According to the findings, the fourth edition of the Diagnostic–Prescriptive Learning Disability Evaluation scale (LDES–4) with a seven–component structure can be used as a valid and reliable tool to assess learning disabilities in the second– to fifth–grade elementary students. مقیاس تشخیصی-تأییدی ارزیابی ناتوانی یادگیری, تحلیل عاملی تأییدی, ناتوانی‌ یادگیری ویژه, ویژگی‌های روان‌سنجی Diagnostic and Prescriptive Learning Disability Evaluation Scale, Confirmatory factor analysis, Specific learning disability, Psychometric properties 20 20 http://jdisabilstud.org/browse.php?a_code=A-12-3158-1&slc_lang=fa&sid=1 Sara Pazoki سارا پازکی sara.pazoki@gmail.com 100319475328460061266 100319475328460061266 No PhD Student in Psychology and Education of Exceptional Children, Faculty of Psychology and Educational Sciences, Tehran University, Tehran, Iran دانشجوی دکتری روان‌شناسی و آموزش کودکان استثنایی، دانشکدهٔ روان‌شناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تهران، تهران، ایران AliAkbar Arjmandnia علی اکبر ارجمندنیا arjmandnia@ut.ac.ir 100319475328460061268 100319475328460061268 No Associate Professor, Department of Psychology and Education of Exceptional Children, Faculty of Psychology and Educational Sciences, Tehran University, Tehran, Iran دانشیار، گروه روان‌شناسی و آموزش کودکان استثنایی، دانشکدهٔ روان‌شناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تهران، تهران، ایران Mohsen Shokoohi-Yekta محسن شکوهی یکتا myekta@ut.ac.ir 100319475328460061267 100319475328460061267 Yes Professor, Department of Psychology and Education of Exceptional Children, Department of Psychology, Tehran University, Tehran, Iran استاد، گروه روان‌شناسی و آموزش کودکان استثنایی، دانشکدهٔ روان‌شناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تهران، تهران، ایران Abbas Bazargan Harandi عباس بازرگان هرندی Abazarga@ut.ac.ir 100319475328460061269 100319475328460061269 No Professor, Department of Psychology and Education of Exceptional Children, Department of Psychology, Tehran University, Tehran, Iran استاد، گروه روان‌شناسی و آموزش کودکان استثنایی، دانشکدهٔ روان‌شناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تهران، تهران، ایران Ali Moghaddam Zadeh علی مقدم زاده Amoghadamzadeh@ut.ac.ir 100319475328460061270 100319475328460061270 No Associate Professor, Faculty of Psychology and Educational Sciences, Tehran University, Tehran, Iran دانشیار، دانشکدهٔ روان‌شناسی و علوم‌ تربیتی، دانشگاه تهران، تهران، ایران