Middle Eastern Journal of Disability Studies

fa تعیین تأثیر مداخلهٔ موسیقی‌درمانگری عصب‌شناختی بر سازگاری اجتماعی کودکان ۷تا۱۲ سال بد‌سرپرست و بی‌سرپرست شهر تهران Determining the Effect of Neurocognitive Music Therapy Intervention on the Social Adjustment of 7- to 12-Year-Old Orphaned and Abandoned Children Living in Tehran City, Iran روانشناسی Psychology مقاله پژوهشی اصیل Original Research Article چکیده زمینه و هدف: کودکان بی‌سرپرست و بدسرپرست‌ ساکن در‌ شبه‌خانواده‌ها به‌دلیل محرومیت‌های عاطفی و محیطی دارای مشکلات فردی و بین‌فردی هستند؛ از‌سوی‌دیگر ‌کاربرد مداخلهٔ موسیقی عصب‌شناختی باتوجه‌به تأثیر ‌آن بر آسیب‌های‌ روان و بهبود سازش‌یافتگی‌‌ می‌تواند ‌‌در ‌ارتقای سازگاری‌ اجتماعی کودکان تأثیر بسزایی داشته باشد. پژوهش حاضر باهدف تعیین تأثیر مداخلهٔ موسیقی‌درمانگری عصب‌شناختی بر سازگاری اجتماعی کودکان ۷تا۱۲ سال بد‌سرپرست و بی‌سرپرست شهر تهران انجام شد. روش‌بررسی: این مطالعه از نوع ‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون و پس‌آزمون و پیگیری همراه با گروه گواه بود. از دو مرکز شبه‌خانوادهٔ شهر تهران با روش نمونه‌گیری تصادفی ۳۲ کودک ۷تا۱۲سالهٔ داوطلب واجد شرایط، وارد مطالعه شدند و به‌صورت جایگزینی تصادفی با تعداد مساوی، در دو گروه گواه و آزمایش قرار گرفتند. طراحی مداخلهٔ موسیقی‌درمانگری عصب‌شناختی انجام پذیرفت که نسبت روایی محتوا (CVR) برابر با ۰٫۸۹ و شاخص روایی محتوا (CVI) برابر با ۰٫۶۲ به‌دست آمد. در ادامه برنامهٔ مذکور توسط یک متخصص موسیقی طی بیست جلسه برنامهٔ موسیقایی هر هفته دو جلسهٔ ۴۵دقیقه‌ای در طول سه ماه برای گروه آزمایش برگزار شد. برای ارزیابی سازگاری اجتماعی پرسش‌نامهٔ مهارت‌های اجتماعی (گرشام و الیوت، ۱۹۹۰) به‌کار رفت. تحلیل داده‌ها به‌کمک آزمون تی مستقل، روش تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر و آزمون تعقیبی بونفرونی ازطریق نرم‌افزار SPSS نسخهٔ ۲۵ و در سطح معناداری ۰٫۰۵ صورت گرفت. یافته‌ها: نتایج تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر بیانگر آن‌ بود ‌که مداخلهٔ موسیقی‌درمانگری‌ عصب‌شناختی موجب تغییر روند معنادار در سازگاری اجتماعی کودکان گروه آزمایش شد (۰٫۰۰۵=p). اندازهٔ اثر گروه نشان داد، ۲۴٫۶درصد از افزایش میانگین در گروه آزمایش متأثر از اعمال مداخلهٔ موسیقایی بود. نتیجه‌گیری: براساس یافته‌های مطالعه، مداخلهٔ موسیقی‌درمانگری عصب‌شناختی بر بهبود سازگاری‌ اجتماعی تأثیر معناداری دارد. این مداخله می‌تواند در مراکز نگهداری کودکان بدسرپرست و بی‌سرپرست کاربرد مؤثری داشته باشد. Abstract Background & Objective: The orphaned and abandoned children due to environmental poverty and deprivations of educational space and inappropriate and dangerous life caused by family harms including addiction and delinquency and the harms of child sexual abuse and frequent insecurities especially in the early years of life may develop serious problems in their social adaptation because they have not had the opportunity to acquire adaptive skills in a favorable environment. As a result, it is assumed that the music of neurological therapy is effective due to its interactive nature and the creation of sensory, motor, and group harmony. Due to deprivation and emotional damage before and after entering care centers, and their manifestation in the form of maladaptive behavior, orphaned and abandoned children face challenges and problems with people and their social environment, which leads to a lack of interaction on the one hand and, on the other hand, to a significant increase in costs for society. So, this study was conducted to determine the effect of neurocognitive music therapy intervention on the social adjustment of 7– to 12–year–old orphaned and abandoned children living in Tehran City, Iran. Methods: This experimental study employed a pretest–posttest and a follow–up design with a control group. In two quasi–family centers in Tehran, 32 children aged 7 to 12 years, who were qualified volunteers, were included in the study using a random sampling method. They were then randomly assigned to two groups, with an equal number in each control and experimental group. The inclusion criteria were being orphaned and abandoned children, having been present at the center for at least three years, and being between 7 and 12 years old. The exclusion criteria included the presence of psychological disorders such as depression, participation in other music interventions, and irregular participation in educational classes. The intervention of music therapy was designed, and its internal validity was calculated by a music expert over 20 sessions of the music program. Every week, two 45–minute sessions were held for the experimental group over a period of three months. A neurocognitive music therapy intervention design was conducted, yielding a content validity ratio (CVR) of 0.89 and a content validity index (CVI) of 0.62. The Social Skill Rating System (Gresham & Elliott, 1990) was used to evaluate social adjustment. To analyze the collected data, descriptive statistics such as mean and standard deviation, as well as inferential statistics including independent t test, repeated measures analysis of variance, and Bonferroni post hoc test were performed through SPSS software version 25 and at a significance level of 0.05. Results: The results of repeated measures analysis of variance indicated that the neurocognitive music therapy intervention caused a significant trend change in the social adjustment of children in the experimental group (p=0.005). The group effect size showed that 24.6% of the mean increase in the experimental group was affected by the musical intervention. Bonferroni post hoc test to examine the effect of time showed that the average social adjustment at different times was significant (pretest and posttest, p=0.001; pretest and follow–up, p=0.003; posttest and follow–up, p=0.008). Conclusion: The findings showed that the neurocognitive music intervention has a significant effect on social adjustment. This intervention can be effectively used in care centers for abandoned and orphaned children. سازگاری اجتماعی, موسیقی‌درمانگری عصب‌شناختی, کودکان بدسرپرست و بی‌سرپرست, پرسش‌نامهٔ مهارت‌های اجتماعی گرشام و الیوت Social adjustment, Neurocognitive music therapy, Orphaned and abandoned children, Gresham and Elliott Social Skill Rating System. 66 66 http://jdisabilstud.org/browse.php?a_code=A-11-1450-7&slc_lang=fa&sid=1 Mohammad Reza Kooshesh محمدرضا کوشش reza.kooshesh@gmail.com 100319475328460066995 100319475328460066995 No PhD Student in Educational Psychology, Science and Research Unit, Islamic Azad University, Tehran, Iran دانشجوی دکتری روان‌شناسی تربیتی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران Farahnaz Noormohammadi فرحناز نورمحمدی f.noormohammadai@iauctb.ac.ir 100319475328460066996 100319475328460066996 Yes Assistant Professor, Department of Educational Psychology, Central Tehran Branch, Islamic Azad University, Tehran, Iran استادیار گروه روان‌شناسی تربیتی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران Akbar Biglerian اکبر بیگلریان abiglarian@uswr.ac.ir 100319475328460066997 100319475328460066997 No Professor, Department of Biostatistics and Epidemiology, University of Social Welfare and Rehabilitation Sciences, Tehran, Iran استاد گروه آمار و اپیدمیولوژی، دانشگاه علوم توان‌بخشی و سلامت اجتماعی، تهران، ایران