Middle Eastern Journal of Disability Studies

fa مقایسهٔ اثربخشی طرحواره درمانی و درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر خودتنظیمی هیجانی زنان با طلاق عاطفی Comparing the Effectiveness of Schema Therapy and Acceptance and Commitment Therapy on the Emotional Self-Regulation of Women with Emotional Divorce روانشناسی Psychology مقاله پژوهشی اصیل Original Research Article چکیده زمینه و هدف: طلاق عاطفی به سرعت در سراسر جهان افزایش ‌یافته است و خودتنظیمی هیجانی یکی از متغیرهای تأثیرگذار بر آن شناخته شده است. لذا، هدف مطالعه حاضر، بررسی مقایسهٔ اثربخشی طرحواره‌درمانی و درمان مبتنی‌بر پذیرش و تعهد بر خودتنظیمی هیجانی زنان با طلاق عاطفی بود. روش‌بررسی‌: پژوهش حاضر از نوع مطالعات نیمه‌تجربی با طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون-پیگیری با گروه گواه بود. جامعهٔ آماری، تمامی زنان با تجربه طلاق عاطفی شهر رشت بودند که از این‌جامعه، ۴۵ نفر داوطلب واجدشرایط به روش نمونه‌گیری هدفمند وارد مطالعه شدند و به دو گروه مداخله و یک گروه گواه (هر گروه ۱۵ نفر) تخصیص یافتند. ابزار جمع‌آوری داده‌ها، پرسش‌نامهٔ تنظیم شناختی هیجان (گارنفسکی و همکاران، ۲۰۰۱) بود. گروه آزمایش اول طرحواره‌درمانی و گروه آزمایش دوم نیز درمان مبتنی‌بر پذیرش و تعهد را به‌صورت گروهی دریافت نمودند. داده‌های پژوهش با استفاده از آزمون تحلیل واریانس با اندازه‌‌گیری مکرر و آزمون بونفرونی توسط نرم‌افزار SPSS نسخهٔ ۲۶ در سطح معناداری ۰٫۰۵ تحلیل شد. یافته‌ها: یافته‌ها نشان داد اثر زمان (۰٫۰۰۱>p)، اثر گروه (۰٫۰۰۱>p)، و اثر متقابل زمان و گروه (۰٫۰۰۱>p)، در نمرهٔ خودتنظیمی هیجانی معنادار بود؛ این یافته نشان‌دهندهٔ اثربخشی طرحواره درمانی و درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر خودتنظیمی هیجانی زنان با طلاق عاطفی در مراحل پس‌آزمون و پی‌گیری در مقایسه با گروه گواه بود. همچنین بین اثربخشی طرحواره‌درمانی و درمان مبتنی‌بر پذیرش و تعهد بر خودتنظیمی هیجانی زنان با طلاق عاطفی تفاوت معناداری وجود نداشت. علاوه‌بر این، تأثیر ماندگاری هر دو درمان در مرحلهٔ پیگیری رد نشد. نتیجه‌گیری: نتایج مطالعه حاضر نشان داد که هر دو مداخلهٔ طرحواره‌درمانی و درمان مبتنی‌بر پذیرش و تعهد نقش مؤثری بر خودتنظیمی هیجانی زنان با طلاق عاطفی داشته است. همچنین بین اثربخشی دو گروه طرحواره درمانی و پذیرش و تعهد تفاوتی وجود ندارد که نشان‌دهندهٔ اثربخشی یکسان هر دو مداخله است. Abstract Background & Objectives: Divorce rates have surged globally, but the term "emotional divorce" isn't formally recognized. Couples in such situations often strive to maintain the appearance of a family, though internally, the family lacks substance. Without love and fulfillment, their marriage grows cold and distant. This lack of satisfaction can seriously impact the mental health of both partners. Hence, this study aimed to compare the efficacy of schema therapy and acceptance and commitment therapy in enhancing emotional self-regulation among women experiencing emotional divorce. Methods: The current study utilized a quasi-experimental design with a pretest-posttest approach and a two-month follow-up, including a control group. The research population comprised all women experiencing emotional divorce who sought help from psychology and counseling centers in Rasht City, Iran, in 2023. From this group, 45 eligible volunteers were selected through purposive sampling and randomly assigned to three groups: schema therapy, acceptance and commitment therapy, and a control group, each consisting of 15 participants. The inclusion criteria for participants were satisfaction with attending the training sessions, minimum literacy, age between 25 and 45 years, no drug addiction, a score greater than 12 on Gutman's Emotional Divorce Questionnaire, and a score less than 108 on the Cognitive Emotion Regulation Questionnaire. Exclusion criteria included missing more than two sessions, participating in other courses or therapeutic interventions concurrently with the study, and having chronic or severe physical or mental illness. Data were collected using the Cognitive Emotion Regulation Questionnaire developed by Garnefski in 2006. To measure the concurrent criterion validity of this questionnaire, the Depression, Anxiety, and Stress Scale (DASS-21) was used, with a reported correlation of 0.61 and Cronbach's alpha reliability coefficient of 0.91. The schema therapy intervention was conducted with the first experimental group over 10 sessions, each lasting 90 minutes, once a week. The acceptance and commitment therapy intervention was delivered to the second experimental group over 8 sessions, each lasting 120 minutes, once a week. The control group did not receive any psychotherapy during this period. After administering the post- and follow-up tests, the collected research data were analyzed using repeated measures analysis of variance and Bonferroni post hoc test in SPSS26 software, with a significance level of 0.05. Results: The results indicated that in the pre-test phase, there was no difference in emotional self-regulation scores among the schema therapy, acceptance and commitment therapy, and control groups (p>0.05). Hence, all three groups were comparable. However, in the post-test phase, a significant difference in emotional self-regulation scores was observed between the intervention groups and the control group (p<0.001). This suggests that both intervention groups were more effective than the control group in improving emotional self-regulation among women experiencing emotional divorce. Moreover, there was no significant difference between the effectiveness of schema therapy and acceptance and commitment therapy on emotional self-regulation (p>0.05), indicating that both interventions were equally effective. Finally, at the follow-up stage, the improvements remained consistent across the groups (p>0.05). Conclusion: The findings of the current study revealed that both schema therapy and acceptance and commitment therapy effectively enhanced the emotional self-regulation of women experiencing emotional divorce, with neither method proving superior to the other. It is recommended that couples and family therapists incorporate these therapeutic approaches as practical and effective strategies to improve emotional self-regulation, thereby preventing or addressing emotional divorce in couples. طرحواره‌درمانی, درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد, خودتنظیمی هیجانی, زنان, طلاق عاطفی Schema Therapy, Acceptance and Commitment Therapy, Emotional Self-Regulation, Women with Emotional Divorce 122 122 http://jdisabilstud.org/browse.php?a_code=A-11-3344-3&slc_lang=fa&sid=1 Maral Khadangh مارال خدنگ maralkhadang18@gmail.com 100319475328460064347 100319475328460064347 No PhD student of General Psychology, Department of Psychology, Rasht Branch, Islamic Azad University, Rasht, Iran دانشجوی دکتری روان‌شناسی عمومی، گروه روان‌شناسی، واحد رشت، دانشگاه آزاد اسلامی، رشت، ایران Samereh Asadi Majreh سامره اسدی مجره s.asadi@iaurasht.ac.ir 100319475328460064348 100319475328460064348 Yes Assistant Professor, Department of Psychology, Rasht Branch, Islamic Azad University, Rasht, Iran استادیار، گروه روان‌شناسی، واحد رشت، دانشگاه آزاد اسلامی، رشت، ایران Bahman Akbari بهمن اکبری bakbari44@yahoo.com 100319475328460064349 100319475328460064349 No Professor, Department of Psychology, Rasht Branch, Islamic Azad University, Rasht, Iran استاد، گروه روان‌شناسی، واحد رشت، دانشگاه آزاد اسلامی، رشت، ایران