، سعید وزیری2
، فرنگیس دمهری*2
چکیده زمینه و هدف: یکی از مشکلاتی که افراد با اختلال وسواس فکری-اجباری گزارش میدهند، مشکلات زناشویی است. پژوهش حاضر باهدف بررسی اثربخشی برنامهٔ درمانی روانشناسی مثبتنگر بر رضایت زناشویی بیماران دارای اختلال وسواس فکری-اجباری انجام شد. روشبررسی: این پژوهش از نوع نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون و پسآزمون همراه با گروه گواه بود. از بین افراد دارای اختلال وسواس فکری-اجباری ۲۵ الی ۴۵سالهٔ مراجعهکننده به کلینیکهای روانشناسی شهر یزد در سال ۱۴۰۲، سی نفر داوطلب واجد شرایط دردسترس وارد پژوهش شدند. سپس با گمارش تصادفی پانزده نفر در گروه مداخله و پانزده نفر در گروه گواه قرار گرفتند. امتیازات مقیاس رضایت زناشویی انریچ (فاورز و اولسون، ۱۹۹۳) در دو نوبت زمانی قبل و بعد از هشت جلسهٔ نوددقیقهای برنامهٔ درمانی روانشناسی مثبتنگر گروهی، مقایسه شد. تحلیل دادهها بااستفاده از تحلیل کوواریانس ازطریق نرمافزار SPSS نسخهٔ ۱۷ صورت پذیرفت. سطح معناداری آزمونها ۰٫۰۵ بود. یافتهها: نتایج تحلیل کوواریانس با تعدیل اثر پیشآزمون نشان داد، بین گروه مداخله و گروه گواه، در پسآزمون در میانگین رضایت زناشویی تفاوت معنادار وجود داشت (۰٫۰۰۱>p). براساس نتایج اندازهٔ اثر، ۶۴درصد از تفاوت بین گروههای مداخله و گواه در مؤلفهٔ رضایت زناشویی ناشیاز اجرای درمان روانشناسی مثبتنگر گروهی بود. نتیجهگیری: نتایج پژوهش مشخص کرد، از درمان روانشناسی مثبتنگر گروهی میتوان بهعنوان درمانی مکمل برای بهبود رضایت زناشویی بیماران دارای اختلال وسواس فکری-اجباری استفاده کرد.
| بازنشر اطلاعات | |
|
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |