زمینه و هدف: بیماری سرطان علاوه‌بر جسم بر روان افراد مبتلا نیز تأثیر می‌گذارد. پژوهش حاضر باهدف بررسی اثربخشی درمان مبتنی‌بر پذیرش و تعهد بر تحمل ابهام و تنظیم هیجانی بیماران مبتلا به سرطان ریه انجام گرفت.

روش‌بررسی: این پژوهش به‌روش نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون و پس‌آزمون همراه با گروه گواه بود. جامعهٔ آماری را تمامی بیماران مراجعه‌کننده به انجمن حمایت از بیماران مبتلا به سرطان ریهٔ اسرا در شهر تهران در سال ۱۴۰۲ تشکیل دادند. از میان آن‌ها سی نفر به‌طور هدفمند انتخاب شدند و به‌تصادف در دو گروه آزمایش و گواه (هر گروه پانزده نفر) قرار گرفتند. گروه آزمایش درمان مبتنی‌بر پذیرش و تعهد را طی هشت جلسهٔ هفتگی به‌مدت نود دقیقه دریافت کرد؛ اما برای گروه گواه هیچ درمان روان‌شناختی ارائه نشد. گردآوری داده‌ها ازطریق پرسش‌نامهٔ تنظیم هیجان (گراس و جان، ۲۰۰۳) و مقیاس تحمل ابهام (مک‌لین، ۱۹۹۳) در دو مرحله قبل و بعد از مداخلهٔ درمانی، در هردو گروه صورت گرفت. تحلیل داده‌ها با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس تک‌متغیری در سطح معناداری ۰٫۰۵ به‌کمک نرم‌افزار SPSS نسخهٔ ۲۷ انجام شد.

یافته‌ها: نتایج نشان داد، با کنترل اثر نمرات پیش‌آزمون در متغیرهای تحمل ابهام، سرکوب و بازارزیابی، تفاوت بین گروه‌های آزمایش و گواه در پس‌آزمون معنادار بود (p < ۰٫۰۰۱). نتایج اندازهٔ اثر نشان داد، مداخلهٔ درمانی به‌ترتیب ۴۸٫۱، ۴۹٫۱ و ۷۰٫۸درصد از واریانس نمرات تحمل ابهام، سرکوب و بازارزیابی را تبیین کرد.

نتیجه‌گیری: براساس نتایج پژوهش، درمان مبتنی‌بر پذیرش و تعهد در افزایش تحمل ابهام و تنظیم هیجانی بیماران مبتلا به سرطان ریه مؤثر است؛ لذا می‌توان از این روش درمانی در مراکز درمانی درجهت بهبود وضعیت روان‌شناختی این بیماران استفاده کرد.