زمینه و هدف: ناتوانی در سازگاری با محیط مدرسه می‌تواند ازطریق میانجیگری پرخاشگری سایبری به مشکلات رفتاری و کاهش انگیزهٔ تحصیلی و افزایش خطر مشکلات سلامت روان منجر شود. پژوهش حاضر باهدف بررسی مدل ساختاری رابطهٔ رشد اجتماعی و بلوغ عاطفی و رابطهٔ والد-فرزندی با سازگاری در مدرسه در نوجوانان با میانجیگری پرخاشگری سایبری انجام شد.

روش‌بررسی: روش پژوهش همبستگی و مبتنی‌بر مدل‌سازی معادلات ساختاری بود. جامعهٔ آماری را تمامی دانش‌آموزان متوسطهٔ دوم شهر شهرضا تشکیل دادند که در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ مشغول به تحصیل بودند. با روش نمونه‌گیری خوشه‌ای چندمرحله‌ای، ۳۸۹ نفر از این دانش‌آموزان انتخاب شدند. سپس به پرسش‌نامهٔ‌ سازگاری دانش‌آموزان در مدرسه (سینها و سینگ، ۱۹۹۳)، پرسش‌نامهٔ رشد اجتماعی (وایتزمن و همکاران، ۲۰۱۵)، مقیاس بلوغ عاطفی (سینگ و بهارگاوا، ۱۹۹۰)، مقیاس رابطهٔ والد-فرزند (فاین و همکاران، ۱۹۸۳) و پرسش‌نامهٔ پرخاشگری سایبری (آلوارز-گارسیا و همکاران، ۲۰۱۸) پاسخ دادند. برای برازش مدل مفهومی از مدل‌سازی معادلات ساختاری استفاده شد. تحلیل داده‌ها در سطح معناداری ۰٫۰۵ در نرم‌افزارهای SPSS نسخهٔ ۲۸ وAMOS نسخهٔ ۲۴ انجام گرفت.

یافته‌ها: اثر مستقیم رشد اجتماعی (p = ۰٫۰۱۶، β = ۰٫۱۷۲)، رابطهٔ والد-فرزندی (p = ۰٫۰۰۵، β = ۰٫۱۹۳)، بلوغ عاطفی (p = ۰٫۰۲۶، β = -۰٫۱۶۳) و پرخاشگری سایبری (p < ۰٫۰۰۱، β = -۰٫۳۶۰) بر سازگاری در مدرسه معنادار بود.همچنین اثر غیرمستقیم رشد اجتماعی (p = ۰٫۰۰۹، β = ۰٫۰۶۹)، رابطهٔ والد-فرزندی (p = ۰٫۰۰۳، β = ۰٫۰۹۳) و بلوغ عاطفی (p = ۰٫۰۲۳، β = -۰٫۰۸۴) بر سازگاری در مدرسه با نقش میانجی پرخاشگری سایبری معنادار بود. به‌علاوه نتایج، برازش مدل مفهومی با داده‌های گردآوری‌شده را نشان داد (χ^۲/df = ۲٫۰۷، RMSEA = ۰٫۰۵۳، GFI = ۰٫۹۰، IFI = ۰٫۹۴، CFI = ۰٫۹۰، NFI = ۰٫۹۰، AGFI = ۰٫۸۸).

نتیجه‌گیری: براساس یافته‌ها نتیجه گرفته می‌شود، تقویت رشد اجتماعی و بلوغ عاطفی و روابط والد-فرزندی همراه با کاهش پرخاشگری سایبری، سازگاری در مدرسه را در نوجوانان ارتقا می‌دهد.