مقالات درحال ویرایش                   برگشت به فهرست مقالات | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


دانشگاه آزاد اسلامی واحد نجف آباد
چکیده:   (181 مشاهده)
هدف: ظرفیت عملکردی از عوامل تاثیرگذار بر عملکرد ریوی می باشد. کاهش توانایی و قدرت انقباضی عضلات اسکلتی، با قدرت انقباضی عضلات تنفسی در ارتباط هستند که در بیماران مبتلا به مولتیپل اسکلروز مورد بحث است. لذا هدف از این پژوهش تاثیر تمرین پیلاتس بر عملکرد ریوی و استقامتی در بیماران زن مبتلا به مولتیپل اسکلروز بود.
روش بررسی: تعداد 40 آزمودنی (سن= 88/8± 08/33 سال، شاخص توده بدن =92/4±00/22 کیلوگرم بر متر مربع) از آزمودنی های واجد شرایط به طور نمونه گیری هدفمند انتخاب و به طور تصادفی به دو گروه مساوی پیلاتس ((n= 20  و کنترل ((n= 20 تقسیم شدند. آزمودنی ها در گروه پیلاتس به مدت هشت هفته در برنامه تمرینی شرکت کردند و گروه کنترل سبک زندگی معمول خود را داشتند. در طی مطالعه پنج نفر از آزمودنی ها (پیلاتس = 2، کنترل= 3) از مطالعه خارج شدند. اسپیرومتری و آزمون شش دقیقه راه رفتن قبل و بعد از پروتکل تمرینی انجام شد.
یافته ها: هشت هفته تمرین پیلاتس تفاوت معناداری را در متغیرهای ظرفیت حیاتی اجباری، حجم بازدم فعال در ثانیه اول، میانگین جریان بازدمی حداکثر بین 25 تا 75 درصد ظرفیت حیاتی، حداکثر جریان بازدمی، حداکثر تنفس ارادی به صورت سریع و عمیق و پیک اکسیژن مصرفی ایجاد کرد (05/0P<)، در حالی که تاثیر معناداری بر نسبت حجم بازدم فعال در ثانیه اول به ظرفیت حیاتی اجباری نداشت.
نتیجه گیری: تمرین پیلاتس به عنوان یک برنامه بازتوانی برای این بیماران  می تواند منجر به بهبود بعضی از پارامترهای مربوط به ظرفیت ها و حجم های ریوی و عملکرد استقامتی شود.
 
     
نوع مطالعه: مقاله پژوهشی اصیل | موضوع مقاله: توانبخشی
دریافت: ۱۳۹۷/۱۰/۱۴ | پذیرش: ۱۳۹۸/۱/۲۷

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
CAPTCHA

ارسال پیام به نویسنده مسئول


کلیه حقوق این وب سایت متعلق به مجله مطالعات ناتوانی (علمی- پژوهشی) می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2020 All Rights Reserved | Middle Eastern Journal of Disability Studies

Designed & Developed by : Yektaweb