مجله مطالعات ناتوانی (علمی- پژوهشی)
جلد 16 - دوره ۱۶، سال ۱۴۰۵
جلد (16): 0 |
برگشت به فهرست نسخه ها
Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
Shamsi Sheshjavani M, Shah Moammedi Mehrjardi M, Mirjalili S M A. The Effectiveness of a Child Self–Regulation Training Program on Impulsivity, Resilience, and Social Skills in Children with
Attention–Deficit/Hyperactivity Disorder. MEJDS 2026; 16 :6
URL: http://jdisabilstud.org/article-1-3427-fa.html
URL: http://jdisabilstud.org/article-1-3427-fa.html
شمسی ششجوانی مرضیه، شاه محمدی مهرجردی مینا، میرجلیلی سیدمحمدعلی. اثربخشی آموزش برنامهٔ خودتنظیمی کودک بر کاهش تکانشگری، افزایش تابآوری و مهارتهای اجتماعی کودکان دارای اختلال نارسایی توجه/بیشفعالی. مجله مطالعات ناتوانی. 1405; 16 () :6
1- دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران
2- گروه آموزش علوم تربیتی، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران
2- گروه آموزش علوم تربیتی، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران
چکیده: (2063 مشاهده)
زمینه و هدف: باتوجهبه نقش و اثربخشی مداخلات روانشناختی در کاهش نشانگان اختلال نارسایی توجه/بیشفعالی و اهمیت ارتقای مهارتها و توانمندیهای افراد مبتلا به اختلال مذکور، انجام تحقیقات بیشتر ضروری است؛ لذا پژوهش حاضر باهدف بررسی اثربخشی آموزش برنامهٔ خودتنظیمی کودک بر کاهش تکانشگری و افزایش تابآوری و مهارتهای اجتماعی کودکان مبتلا به اختلال نارسایی توجه/بیشفعالی انجام شد.
روشبررسی: روش پژوهش حاضر از نوع نیمهتجربی با طرح پیشآزمون و پسآزمون همراه با گروه گواه بود. جامعهٔ آماری پژوهش را تمامی دانشآموزان پسر دورهٔ دوم مقطع ابتدایی مبتلا به اختلال نارسایی توجه/بیشفعالی در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲ تشکیل دادند. نمونهٔ پژوهش، سی نفر از دانشآموزان داوطلب واجد شرایط مبتلا به اختلال نارسایی توجه/بیشفعالی بودند که با روش نمونهگیری دردسترس با درنظرگرفتن ملاکهای ورود، وارد مطالعه شدند. سپس در دو گروه پانزدهنفری آزمایش و گواه قرار گرفتند. گردآوری دادهها از طریق مقیاس تکانشگری بارت (پاتون و همکاران، ۱۹۹۵) و مقیاس تابآوری کانر-دیویدسون (کانر و دیویدسون، ۲۰۰۳) و مقیاس مهارتهای اجتماعی (ماتسون و همکاران، ۱۹۸۳) انجام شد. تحلیل دادهها بهروش تحلیل کوواریانس چندمتغیره و تکمتغیره در نرمافزار SPSS نسخهٔ ۲۶ صورت گرفت. سطح معناداری آزمونها ۰٫۰۵ در نظر گرفته شد
یافتهها: نتایج نشان داد، آموزش برنامهٔ خودتنظیمی کودک بر کاهش تکانشگری (۰٫۰۰۱>p) و افزایش تابآوری (۰٫۰۰۱>p) و مهارتهای اجتماعی (۰٫۰۰۱>p) کودکان دچار اختلال نارسایی توجه/بیشفعالی مؤثر بود؛ همچنین باتوجهبه مقدار ضریب اتا مشخص شد، این آموزش در پسآزمون ۴۰٫۶درصد بر کاهش تکانشگری و ۵۰٫۵درصد بر افزایش مهارتهای اجتماعی و ۴۶٫۷درصد بر افزایش تابآوری کودکان مؤثر بود.
نتیجهگیری: براساس نتایج پژوهش، آموزش برنامهٔ خودتنظیمی کودک بر کاهش تکانشگری و افزایش تابآوری و مهارتهای اجتماعی کودکان دارای اختلال نارسایی توجه/بیشفعالی مؤثر است؛ بنابراین، استفاده از برنامههای خودتنظیمی به پژوهشگران و معلمان و سایر دستاندرکاران تعلیم و تربیت توصیه میشود.
روشبررسی: روش پژوهش حاضر از نوع نیمهتجربی با طرح پیشآزمون و پسآزمون همراه با گروه گواه بود. جامعهٔ آماری پژوهش را تمامی دانشآموزان پسر دورهٔ دوم مقطع ابتدایی مبتلا به اختلال نارسایی توجه/بیشفعالی در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲ تشکیل دادند. نمونهٔ پژوهش، سی نفر از دانشآموزان داوطلب واجد شرایط مبتلا به اختلال نارسایی توجه/بیشفعالی بودند که با روش نمونهگیری دردسترس با درنظرگرفتن ملاکهای ورود، وارد مطالعه شدند. سپس در دو گروه پانزدهنفری آزمایش و گواه قرار گرفتند. گردآوری دادهها از طریق مقیاس تکانشگری بارت (پاتون و همکاران، ۱۹۹۵) و مقیاس تابآوری کانر-دیویدسون (کانر و دیویدسون، ۲۰۰۳) و مقیاس مهارتهای اجتماعی (ماتسون و همکاران، ۱۹۸۳) انجام شد. تحلیل دادهها بهروش تحلیل کوواریانس چندمتغیره و تکمتغیره در نرمافزار SPSS نسخهٔ ۲۶ صورت گرفت. سطح معناداری آزمونها ۰٫۰۵ در نظر گرفته شد
یافتهها: نتایج نشان داد، آموزش برنامهٔ خودتنظیمی کودک بر کاهش تکانشگری (۰٫۰۰۱>p) و افزایش تابآوری (۰٫۰۰۱>p) و مهارتهای اجتماعی (۰٫۰۰۱>p) کودکان دچار اختلال نارسایی توجه/بیشفعالی مؤثر بود؛ همچنین باتوجهبه مقدار ضریب اتا مشخص شد، این آموزش در پسآزمون ۴۰٫۶درصد بر کاهش تکانشگری و ۵۰٫۵درصد بر افزایش مهارتهای اجتماعی و ۴۶٫۷درصد بر افزایش تابآوری کودکان مؤثر بود.
نتیجهگیری: براساس نتایج پژوهش، آموزش برنامهٔ خودتنظیمی کودک بر کاهش تکانشگری و افزایش تابآوری و مهارتهای اجتماعی کودکان دارای اختلال نارسایی توجه/بیشفعالی مؤثر است؛ بنابراین، استفاده از برنامههای خودتنظیمی به پژوهشگران و معلمان و سایر دستاندرکاران تعلیم و تربیت توصیه میشود.
واژههای کلیدی: اختلال نارسایی توجه/بیشفعالی، تابآوری، تکانشگری، خودتنظیمی کودک، مهارتهای اجتماعی
نوع مطالعه: مقاله پژوهشی اصیل |
موضوع مقاله:
روانشناسی
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |