مجله مطالعات ناتوانی (علمی- پژوهشی)
جلد 16 - دوره ۱۶، سال ۱۴۰۵
جلد (16): 0 |
برگشت به فهرست نسخه ها
Clinical trials code: IR.IAU.ABHRR.REC.1404.002
Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
Najafi S, Pouyamanesh J, Babakhani V, Alijani F. Comparing the Effectiveness of Schema Therapy and Emotion-focused Therapy on Life Satisfaction, Resilience, and Hope in Bereaved Parents. MEJDS 2026; 16 :1-0
URL: http://jdisabilstud.org/article-1-3652-fa.html
URL: http://jdisabilstud.org/article-1-3652-fa.html
نجفی سولماز، پویامنش جعفر، باباخانی وحیده، علیجانی فاطمه. مقایسهٔ اثربخشی طرحوارهدرمانی و رویکرد هیجانمدار بر رضایت از زندگی، تابآوری و امید به زندگی در والدین سوگوار. مجله مطالعات ناتوانی. 1405; 16 () :1-0
سولماز نجفی1 
، جعفر پویامنش*2 ، وحیده باباخانی1 ، فاطمه علیجانی1
، جعفر پویامنش*2 ، وحیده باباخانی1 ، فاطمه علیجانی1
1- گروه مشاوره، واحد ابهر، دانشگاه آزاد اسلامی، ابهر، ایران
2- گروه روانشناسی، واحد ابهر، دانشگاه آزاد اسلامی، ابهر، ایران
2- گروه روانشناسی، واحد ابهر، دانشگاه آزاد اسلامی، ابهر، ایران
چکیده: (1030 مشاهده)
زمینه و هدف: سوگ در والدین سوگوار بهدلیل فقدان فرزند شدت بیشتری دارد و بر رضایت از زندگی و تابآوری و امید به زندگی آنها تأثیر منفی میگذارد. این پژوهش باهدف مقایسهٔ اثربخشی طرحوارهدرمانی و رویکرد هیجانمدار بر رضایت از زندگی و تابآوری و امید به زندگی در والدین سوگوار انجام شد.
روشبررسی: پژوهش حاضر از نوع نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون و پسآزمون و پیگیری سهماهه همراه با گروه گواه بود. جامعهٔ آماری را والدین سوگوار مراجعهکننده به مراکز مشاورهٔ شهر تبریز در سال ۱۴۰۲ تشکیل دادند. از این جامعه ۳۶ نفر (بیست زن و شانزده مرد) داوطلب واجد شرایط با روش نمونهگیری هدفمند وارد مطالعه شدند و بهطور تصادفی در سه گروه دوازدهنفره (طرحوارهدرمانی، رویکرد هیجانمدار، گواه) قرار گرفتند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامهٔ تجربهٔ سوگ (بارت و اسکات، ۱۹۸۹)، پرسشنامهٔ رضایت از زندگی (اندیکت و همکاران، ۱۹۹۳)، مقیاس تابآوری کانر-دیویدسون (کانر و دیویدسون، ۲۰۰۳) و مقیاس امید به زندگی (اسنایدر و همکاران، ۱۹۹۱) بود. اجرای مداخلات برای هر گروه آزمایش طی هشت جلسهٔ نوددقیقهای صورت گرفت. دادهها بااستفاده از آزمون خیدو، تحلیل واریانس با اندازهگیری مکرر و آزمون تعقیبی توکی در نرمافزار SPSS نسخهٔ ۲۵ تحلیل شد. سطح معناداری آزمونهای آماری ۰٫۰۵ بود.
یافتهها: نتایج نشان داد، دو مداخلهٔ طرحوارهدرمانی و رویکرد هیجانمدار درمقایسه با گروه گواه، بهبود معناداری در رضایت از زندگی و تابآوری و امید به زندگی ایجاد کرد (۰٫۰۰۱>p)؛ همچنین طرحوارهدرمانی در افزایش رضایت از زندگی (۰٫۰۰۱<p) و امید به زندگی (۰٫۰۱۱=p) اثربخشی بیشتری درمقایسه با رویکرد هیجانمدار داشت؛ اما بین دو رویکرد در بهبود تابآوری تفاوت معناداری مشاهده نشد (۰٫۱۳=p).
نتیجهگیری: طرحوارهدرمانی و رویکرد هیجانمدار هر دو در بهبود وضعیت روانشناختی والدین سوگوار مؤثر است؛ اما طرحوارهدرمانی بهدلیل تمرکز بر بازسازی شناختی، در افزایش رضایت از زندگی و امید به زندگی برتری دارد. پیشنهاد میشود از این مداخلات در مراکز مشاوره برای حمایت از والدین سوگوار استفاده شود.
روشبررسی: پژوهش حاضر از نوع نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون و پسآزمون و پیگیری سهماهه همراه با گروه گواه بود. جامعهٔ آماری را والدین سوگوار مراجعهکننده به مراکز مشاورهٔ شهر تبریز در سال ۱۴۰۲ تشکیل دادند. از این جامعه ۳۶ نفر (بیست زن و شانزده مرد) داوطلب واجد شرایط با روش نمونهگیری هدفمند وارد مطالعه شدند و بهطور تصادفی در سه گروه دوازدهنفره (طرحوارهدرمانی، رویکرد هیجانمدار، گواه) قرار گرفتند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامهٔ تجربهٔ سوگ (بارت و اسکات، ۱۹۸۹)، پرسشنامهٔ رضایت از زندگی (اندیکت و همکاران، ۱۹۹۳)، مقیاس تابآوری کانر-دیویدسون (کانر و دیویدسون، ۲۰۰۳) و مقیاس امید به زندگی (اسنایدر و همکاران، ۱۹۹۱) بود. اجرای مداخلات برای هر گروه آزمایش طی هشت جلسهٔ نوددقیقهای صورت گرفت. دادهها بااستفاده از آزمون خیدو، تحلیل واریانس با اندازهگیری مکرر و آزمون تعقیبی توکی در نرمافزار SPSS نسخهٔ ۲۵ تحلیل شد. سطح معناداری آزمونهای آماری ۰٫۰۵ بود.
یافتهها: نتایج نشان داد، دو مداخلهٔ طرحوارهدرمانی و رویکرد هیجانمدار درمقایسه با گروه گواه، بهبود معناداری در رضایت از زندگی و تابآوری و امید به زندگی ایجاد کرد (۰٫۰۰۱>p)؛ همچنین طرحوارهدرمانی در افزایش رضایت از زندگی (۰٫۰۰۱<p) و امید به زندگی (۰٫۰۱۱=p) اثربخشی بیشتری درمقایسه با رویکرد هیجانمدار داشت؛ اما بین دو رویکرد در بهبود تابآوری تفاوت معناداری مشاهده نشد (۰٫۱۳=p).
نتیجهگیری: طرحوارهدرمانی و رویکرد هیجانمدار هر دو در بهبود وضعیت روانشناختی والدین سوگوار مؤثر است؛ اما طرحوارهدرمانی بهدلیل تمرکز بر بازسازی شناختی، در افزایش رضایت از زندگی و امید به زندگی برتری دارد. پیشنهاد میشود از این مداخلات در مراکز مشاوره برای حمایت از والدین سوگوار استفاده شود.
واژههای کلیدی: طرحوارهدرمانی، رویکرد هیجانمدار، رضایت از زندگی، تابآوری، امید به زندگی، والدین سوگوار
نوع مطالعه: مقاله پژوهشی اصیل |
موضوع مقاله:
روانشناسی
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |