زمینه و هدف: مهم‌ترین سرمایهٔ سازمان‌ها و عامل اصلی تحقق اهداف و برنامه‌های هر سازمان کارکنانی هستند که در آن کار می‌کنند. شغل آتش‌نشانی از شغل‌های بسیار حساس است؛ بنابراین، پژوهش حاضر باهدف پیش‌بینی عملکرد شغلی کارکنان سازمان آتش‌نشانی برمبنای هوش‌ هیجانی با نقش واسطه‌ای مهارت‌های ارتباطی انجام شد.

روش‌بررسی: مطالعهٔ حاضر از نوع همبستگی با روش مدل‌سازی معادلات ساختاری بود. جامعهٔ آماری پژوهش را تمامی کارکنان سازمان آتش‌نشانی شهر ساری در سال ۱۴۰۳ به‌تعداد هزار نفر تشکیل دادند. از میان آن‌ها، ۲۶۰ نفر ازطریق روش نمونه‌گیری خوشه‌ای چندمرحله‌ای انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش پرسش‌نامهٔ عملکرد شغلی (پترسون، ۱۹۲۲) و پرسش‌نامهٔ هوش‌ هیجانی (بار-آن، ۱۹۹۷) و آزمون مهارت‌های ارتباطی-تجدیدنظرشده (کوئین‌دام، ۲۰۰۴) بود. تحلیل داده‌ها با ضریب همبستگی پیرسون و مدل‌سازی معادلات ساختاری در نرم‌افزارهای آماری SPSS نسخهٔ ۲۶ و AMOS نسخهٔ ۲۶ در سطح معناداری ۰٫۰۵ انجام گرفت.

یافته‌ها: نتایج نشان داد، هوش هیجانی به‌طور مثبت و معناداری مهارت‌های ارتباطی (β = ۰٫۴۹۵، p < ۰٫۰۰۱) و عملکرد شغلی (β = ۰٫۴۰۳، p < ۰٫۰۰۱) را پیش‌بینی کرد. مهارت‌های ارتباطی به‌طور مثبت و معناداری قادر به پیش‌بینی عملکرد شغلی بود (β = ۰٫۵۴۹، p < ۰٫۰۰۱). همچنین هوش هیجانی ازطریق مهارت‌های ارتباطی، عملکرد شغلی را به‌صورت غیرمستقیم پیش‌بینی کرد (β = ۰٫۲۷۱، p = ۰٫۰۱۰). افزون‌براین، با‌توجه‌به مقادیر شاخص‌های برازش به‌دست‌آمده، داده‌ها با مدل پژوهش برازش داشت (PCLOSE = ۰٫۹۴۸، RMSEA = ۰٫۰۳۱، AGFI = ۰٫۹۳۸، CFI = ۰٫۹۹۵، GFI = ۰٫۹۵۷، χ^۲/df = ۱٫۲۶۵).

نتیجه‌‌گیری: براساس نتایج پژوهش، مؤلفه‌های هوش هیجانی و مهارت‌های ارتباطی نقش تعیین‌کننده‌ای در ارتقای کیفیت عملکرد شغلی کارکنان ایفا می‌کنند و می‌توانند به‌عنوان پیش‌بین‌های مؤثر عملکرد شغلی مدنظر قرار گیرند. پیشنهاد می‌شود، مدیران سازمان‌ها و روان‌شناسان برای ارائهٔ راهکارهایی به‌منظور ارتقای عملکرد شغلی کارکنان آتش‌نشانی، به این مؤلفه‌ها توجه بیشتری داشته باشند.