مقالات درحال ویرایش                   برگشت به فهرست مقالات | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


1- دانشگاه تهران
چکیده:   (168 مشاهده)
زمینه و هدف: خود گفتاری یکی از معروف‌ترین راهبردها و تکنیک‌های شناختی است که به شکل گسترده‌ای برای بهبود عملکرد و یادگیری حرکتی توسط افراد استفاده می‌شود. هدف از این تحقیق بررسی تاثیر خود گفتاری آموزشی بر اجرا و یادگیری مهارت پرتاب از بالای شانه با دست غیر برتر در دانش آموزان پسر ده سال با اختلال بیش فعالی بود.
روش بررسی : برای رسیدن به اهداف پژوهش حاضر 40 دانش‌آموز ده سال (819/0±20/10) با اختلال بیش فعالی در این تحقیق شرکت کردند و سپس به دو گروه 20 نفری (گروه خود گفتاری آموزشی و گروه گواع) تقسیم شدند. مرحله اکتساب متشکل از پنج جلسه هر جلسه شش بلوک ده‌تایی پرتاب از بالای شانه بود. یک روز بعد از آزمون اکتساب آزمون یادداری با ده کوشش اجرا شد. داده ها با استفاده از آزمون های تی مستقل و تحلیل واریانس با اندازه‌های تکراری  با استفاده از نرم افزار SPSS و در سطح معناداری 05/0a=‌ تجزیه و تحلیل شدند. 
یافته‌ها: نتایج آزمون آماری نشان داد گروه خود گفتاری آموزشی در مرحله آزمون پیشرفت داشت (0001/0P=) و تفاوت معناداری بین گروه‌ها در پس آزمون وجود داشت که نتایج به نفع گروه خود گفتاری آموزشی بود (0001/0P=). در مرحله یادداری نیز تفاوت معناداری بین نمرات پرتاب دو گروه وجود داشت و گروه خود گفتاری آموزشی نمرات بهتری نسبت به گروه گواه داشت (0001/0P=).
نتیجه‌گیری: با توجه به نتایج این پژوهش، به معلمان و مربیان دانش آموزان ده‌ساله با اختلال بیش فعالی پیشنهاد می‌شود که از متغیر روان‌شناسی خود گفتاری آموزشی برای آموزش مهارت‌های حرکتی نیاز به دقت و هماهنگی دست و چشم استفاده کنند.
     
نوع مطالعه: مقاله پژوهشی اصیل | موضوع مقاله: توانبخشی
دریافت: ۱۳۹۷/۱۱/۱۵ | پذیرش: ۱۳۹۷/۱۲/۲۰

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
CAPTCHA

ارسال پیام به نویسنده مسئول


کلیه حقوق این وب سایت متعلق به مجله مطالعات ناتوانی (علمی- پژوهشی) می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2020 All Rights Reserved | Middle Eastern Journal of Disability Studies

Designed & Developed by : Yektaweb