مقالات درحال ویرایش                   برگشت به فهرست مقالات | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


1- دانشجوی دکترای دانشگاه خوارزمی
2- دانشگاه خوارزمی
چکیده:   (1137 مشاهده)
زمینه و هدف: یک چالش اساسی در حیطه رشد کودکان شناسایی قیود مؤثر بر بهینه سازی محیط مداخلات رشد حرکتی است. پژوهش حاضر، با هدف مقایسۀ اثربخشی آموزش بازیهای گروهی و انفرادی بر رشد مهارت‌های حرکتی بنیادی کودکان مبتلا به اختلال هماهنگی رشدی انجام شد.
روش بررسی: روش پژوهش نیمه آزمایشی و طرح آن پیش آزمون- پس آزمون با دو گروه مستقل بود. تعداد 20 دختر 9 تا 10 ساله منطقه 2 شهر تهران به روش نمونه‌گیری در دسترس به ‌عنوان نمونه انتخاب شدند. تشخیص اختلال هماهنگی رشدی با استفاده از آزمون ارزیابی حرکتی کودکان و تأیید روان‌پزشک صورت گرفت. شرکت کنندگان به دو گروه انفرادی و گروهی تقسیم شدند. گروه‌ها، تمرینات منتخب را به مدت 18 جلسه 60 دقیقه‌ای انجام دادند. آزمودنی‌ها قبل و بعد از تمرینات به وسیله آزمون رشد حرکت درشت-ویرایش دوم ارزیابی شدند و تحلیل داده‌های پژوهش بوسیله نسخه نوزدهم نرم افزار اس پی اس اس و با استفاده از تحلیل اندازه های مکرر انجام شد و سطح معناداری 05/0 در نظر گرفته شد.
یافته ها: یافته‌های پژوهش نشان داد روش گروهی و انفرادی بر رشد حرکتی اثر معنی‌داری داشت (001/0>P) و شیوۀ آموزشی بازی گروهی در مقایسه با بازی انفرادی منجربه ارتقاء رشد حرکتی بهتری در کودکان شد (012/0=P). در بازی گروهی، مهارت های بنیادی  از 14/8±90/66 به 32/3±20/73 رسید، اما در انفرادی از 56/6±80/64 به 42/5±10/66 رسید.
نتیجه گیری:  نتایج این پژوهش نشان داد بازیهای گروهی به دلیل حضور معنادار کودک در فرایند یادگیری و عدم وجود رقابت منفی با دیگران، موجب رشد بهتر مهارت‌های حرکتی بنیادی آنها می‌شود.
     
نوع مطالعه: مقاله پژوهشی اصیل | موضوع مقاله: توانبخشی
دریافت: 1397/12/13 | پذیرش: 1398/4/24

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
CAPTCHA

ارسال پیام به نویسنده مسئول


کلیه حقوق این وب سایت متعلق به مجله مطالعات ناتوانی (علمی- پژوهشی) می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2020 All Rights Reserved | Middle Eastern Journal of Disability Studies

Designed & Developed by : Yektaweb