مقالات درحال ویرایش                   برگشت به فهرست مقالات | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


1- دانشگاه آزاد
2- دانشگاه علوم پزشکی ایران
چکیده:   (214 مشاهده)
چکیده:
زمینه و هدف: سینمای ایران با ارائه تصویری متفاوت از معلولان در دهه شصت، منجر به شکل گیری رویکردی جدید از ناتوانی در جامعه ایرانی شد. این سینما با دارا بودن ویژگی های اجتماعی  و فرهنگی متمایز از دهه های پیشین، منجر به تسلط گفتمان همدلانه معلولیت شد. در این مقاله، هدف اصلی، ارائه نحوه شکل گیری مفصل بندی گفتمانی در سینمای معلولیت دهه شصت با استفاده از رویکرد گفتمانی لاکلاو و موفه بود.
روش بررسی: روش اصلی پژوهش، روش تحلیل گفتمان با استفاده از رویکرد پساساختارگرایانه لاکلاو موفه بود که در زمره روش­های تحلیل کیفی قرار می­گیرد. در این مقاله با استفاده از شیوه نمونه گیری به صورت هدفمند غیراحتمالی، 2 فیلم گل­های داوودی از رسول صدر عاملی و فیلم مادر از علی حاتمی تحلیل شد.
یافته­ها: گفتمان غالب سینمای دهه شصت ایران، گفتمان همدلی و حمایت­گری شناخته شد که مفاهیمی نظیر پذیرش، آموزش، تقدیرگرایی، عاملیت، استقلال و تصویر مثبت از بدن از جمله عناصری بودند که حول دال اصلی همدلی به نشانه­های گفتمانی در مفصل­بندی سینمای دهه شصت تبدیل شدند و در کنار این گفتمان غالب، خرده گفتمان آسایشگاه نیز شکل گرفت.
نتیجه گیری: سینمای دهه شصت ایران با استفاده از رویکرد گفتمانی لاکلاو و موفه و با مرکزیت گره­گاه اصلی همدلی، انفعال و طرد اجتماعی را به حاشیه رانده و منجر به تسلط هژمونیک گفتمان حمایت­گرانه شده است.
     
نوع مطالعه: مقاله پژوهشی اصیل | موضوع مقاله: علوم اجتماعی
دریافت: 1398/4/31 | پذیرش: 1398/7/6

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
CAPTCHA

ارسال پیام به نویسنده مسئول


کلیه حقوق این وب سایت متعلق به مجله مطالعات ناتوانی (علمی- پژوهشی) می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2020 All Rights Reserved | Middle Eastern Journal of Disability Studies

Designed & Developed by : Yektaweb