مقالات درحال ویرایش                   برگشت به فهرست مقالات | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


چکیده:   (38 مشاهده)
زمینه و هدف: اختلال دو­قطبی پنجمین عامل از کارافتادگی افراد در سطح جهان است. تصور بر این است که اختلال دوقطبی نوع I، یک­درصد جمعیت را در بر می‌گیرد. مفهوم قطبیت به نوسانات شدید خلقی در طول هفته­ها و ماه­ها اشاره دارد که از شدت بالای شنگولی یا تحریک­پذیری تا افسردگی را در­بر می­گیرد. هدف این پژوهش مقایسه طرح­واره درمانی و رفتاردرمانی­شناختی در بیماران مبتلا به اختلال دوقطبی نوع یک بود.
روش بررسی: روش این پژوهش شبه­آزمایشی از نوع پیش‌آزمون- پس‌آزمون با گروه کنترل و پیگیری سه­ماهه بود. جامعه آماری پژوهش بیمارانی بودند که در سال 1397 به مرکز توانبخشی بیماران مزمن روانی دلارام گرگان مراجعه کرده ­بودند و از میان آنها تعداد 24 نفر، به روش نمونه­گیری هدفمند انتخاب و به­ روش تصادفی در دو گروه آزمایش و یک گروه کنترل جای داده شدند. هر دو گروه آزمایش در طی 10 جلسه، هفته‌ای یک جلسه 70 دقیقه‌ای، به‌صورت گروهی تحت درمان قرار گرفتند. داده­ها با استفاده از روش تجزیه و تحلیل واریانس آمیخته با اندازه­گیری مکرر تجزیه و تحلیل شدند.
یافته­ها: نتایج نشان داد که اثر طرح­واره­درمانی و رفتاردرمانی­شناختی همراه با درمان دارویی در کاهش علائم، بیشتر از درمان دارویی به­تنهایی می­باشد (001/0>p). به­علاوه نتایج مبین آن هستند که طرح­واره­درمانی در درمان علایم شدید این اختلال به طرز معناداری اثربخش­تر بوده است و این اثربخشی بعد از گذشت سه ماه از درمان، همچنان پایدار است.
نتیجه­گیری: بنابراین با توجه به­یافته­های این پژوهش می­توان اشاره کرد که طرح­واره­درمانی، بیشترین تاثیر را در کاهش علائم مزبور داشته است.
     
نوع مطالعه: مقاله پژوهشی اصیل | موضوع مقاله: روانشناسی
دریافت: 1398/6/9 | پذیرش: 1398/9/18

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
CAPTCHA

ارسال پیام به نویسنده مسئول


کلیه حقوق این وب سایت متعلق به مجله مطالعات ناتوانی (علمی- پژوهشی) می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2020 All Rights Reserved | Middle Eastern Journal of Disability Studies

Designed & Developed by : Yektaweb