مقالات درحال ویرایش                   برگشت به فهرست مقالات | برگشت به فهرست نسخه ها


XML English Abstract Print


1- دانشگاه ازاد گرگان
2- دانشگاه پیام نور تهران
3- دانشگاه علوم پزشکی تهران
چکیده:   (892 مشاهده)
چکیده:
زمینه و هدف: بیماری آرتریت روماتوئید یکی از بیماری های شایع دستگاه ایمنی بدن انسان است که میزان ابتلا به آن روز به روز بیشتر میشود. این بیماری زمان آغاز می گردد که دستگاه ایمنی بدن به جای مبارزه با عوامل زیمنه ساز بیماری که مهمترین وظیفه آن است، شروع به حمله به سلول های و بافت های بدن می کند و مقدمات نابودی بخش هایی از اندام های بدن را فراهم می سازد، حالتی که باعث می شود دستگاه ایمنی قادر به ایجاد تمایز بین ویروس ها، باکتری ها و آنتی ژن ها از یکطرف و بافت ها و اندام های بدن از طرفی دیگر نباشد و ارگان های مختلف از قبیل مفصل، کلیه، خون، مغز و ریه را درگیر کند. با وجود اهمیت و میزان شیوع بالای این بیماری، تا به حال علت اصلی این بیماری ناشناخته است و هنوز مشخص نشده است که جرقه‌ای که این بیماری التهابی را روشن می‌کند از کجا زده می‌شود، با این حال شناخت شده ترین نظریه موجود در این رابطه فرضیه چندبعدی علت شناسی آرتریت روماتوئید است، فرضیه ای که یکی از ابعاد احتمالی زمینه ساز ابتلا به آن را مسائل روانی مطرح می سازد. پژوهش های رو به گسترش سالهای اخیر مؤید آن هستند که تنیدگی و تنش های روانی اجتماعی با سازوکارهای فیزیولوژیک همچون سایکونروایمونولوژی می توانند موجب بروز آرتریت روماتوئید گردند، از همین رو توجه به مسائل روانی رو به افزایش است. این مسئله باعث شده است که به انواع روش های رواندرمانی و اثربخشی هر یک از آنها در بهبود شرایط ایمنی و بهزیستی روانشناختی بیماران مبتلا به آرتریت روماتوئید توجه دو چندان شود. در بین درمانهای روانشناختی، شناخت درمانگری که در اصل برای کنترل و مدیریت استرس و نگرانی ارائه شده است می تواند یک گزینه مناسب برای کار با بیماران آرتریت روماتوید باشد. از همین رو پژوهش حاضر به منظور بررسی اثربخشی شناخت درمانگری بر شاخص های ایمنی شناختی و بهزیستی روانی بیماران مبتلا به آرتریت روماتوئید پرداخته است.
روش پژوهش: این پژوهش از نظر نحوه استفاده از نتایج کاربردی و از نظر شیوه اجرا آزمایشی از نوع پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش حاضر کلیه بیماران مبتلا به آرتریت روماتوئید مراجعه کنند به بیمارستان امام خمینی تهران بود که از بین آنها تعداد 40 نفر که واجد معیارهای ورود بودند به شیوه هدفمند انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزینی شدند. برای بررسی اثربخشی شناخت درمانی شاخص های ایمنی شناختی CRP و ESR و همچنین بهزیستی روانی مورد بررسی واقع گردید، از همین رو هر دو گروه پیش از شروع آزمایش از نظر این شاخص های مورد بررسی قرار گرفتند و سپس مداخله شناخت درمانگری برای گروه آزمایش اجرا و در انتها مجددا در هر دو گروه شاخص های فوق مورد بررسی قرار گرفت و نتایج مربوط به قبل از مداخله و پس از آن را با استفاده از آزمون تحلیل کواریانس چند متغیره مورد تجزیه و تحلیل واقع گردید.
یافته ها: یافته های حاصل از پژوهش حاضر حاکی از آن بود که ارائه برنامه مداخلاتی شناخت درمانگری برای گروه آزمایش منجر به افزایش میزان بهزیستی روانی آنها در پس آزمون در مقایسه با گروه گواه شد. همچنین اثربخشی این روش درمان باعث تغییرات مشهود و معنادار در میزان شاخص های CRP و ESR در بیماران گروه آزمایش در مقایسه با بیماران گروه کنترل گردید.
نتیجه گیری: با توجه به اثربخشی برنامه مداخلاتی شناخت درمانگری در شاخص های ایمنی شناسی و همچنین بهزیستی روانی بیماران مبتلا به آرتریت روماتوئید، به نظر می رسد که از این روش درمانی می توان به عنوان درمان مکمل برای این بیماران بیشتر استفاده کرد. همچنین با شناسایی بیمارانی که شاخص های ابتلا به این بیماری را دار می باشند و ارائه روش شناخت درمانگری برای بهبود سطح زندگی روانی آنها می توان از بروز این بیماری نیز پیشگیری به عمل آورد.
 
     
نوع مطالعه: مقاله پژوهشی اصیل | موضوع مقاله: روانشناسی
دریافت: 1398/7/17 | پذیرش: 1398/12/17

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
CAPTCHA

ارسال پیام به نویسنده مسئول


بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.

کلیه حقوق این وب سایت متعلق به مجله مطالعات ناتوانی (علمی- پژوهشی) می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2021 CC BY-NC 4.0 | Middle Eastern Journal of Disability Studies

Designed & Developed by : Yektaweb