جلد 12 - شماره سال ۱۴۰۱                   ‫جلد (12): 238 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Najafi Marboyeh N, Golshani F, Emamipur S, Baghdasarians A. Comparing the Effectiveness of Parent-Child Interaction Therapy and a Combination of Parent-Child Interaction Therapy and the Attachment Therapy on Insecurely Attached Mothers Treating Their Children's Behavioral Problems. MEJDS 2022; 12 :238-238
URL: http://jdisabilstud.org/article-1-1908-fa.html
نجفی مربویه نازنین، گلشنی فاطمه، امامی پور سوزان، باغداساریانس آنیتا. مقایسۀ اثربخشی درمان رابطۀ والد-کودک و درمان ترکیبی رابطۀ والد-کودک و درمان دلبستگی در مادران دلبستهٔ ناایمن بر مشکلات رفتاری کودکان. مجله مطالعات ناتوانی. 1401; 12 () :238-238

URL: http://jdisabilstud.org/article-1-1908-fa.html


1- دانشجوی دکتری روان‌شناسی عمومی، گروه روان‌شناسی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
2- استادیار گروه روان‌شناسی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
3- دانشیار گروه روان‌شناسی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
چکیده:   (738 مشاهده)

چکیده
زمینه و هدف:
 محیط خانواده می‌تواند رشد عاطفی-اجتماعی کودکان و نوجوانان را به‌شدت تقویت کند یا مانع آن شود. این پژوهش با هدف مقایسۀ اثربخشی درمان رابطۀ والد-کودک و درمان ترکیبی رابطۀ والد-کودک و درمان دلبستگی در مادران دلبستهٔ ناایمن بر مشکلات رفتاری کودکان انجام شد.

روش‌بررسی: روش پژوهش نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون، پس‌آزمون و پیگیری دوماهه همراه با گروه گواه بود. جامعهٔ آماری پژوهش را مادران دارای کودکان دچار مشکلات رفتاری مراجعه‌کننده به کلینیک‌های مشاوره و روان‌شناختی واقع در منطقهٔ یک شهر تهران در سال‌های ۱۳۹۷ و ۱۳۹۸ تشکیل دادند. سی مادر داوطلب واجد شرایط با تشخیص سبک دلبستگی ناایمن براساس نسخهٔ کوتاه مقیاس تجارب مربوط به روابط نزدیک (وی و همکاران، ۲۰۰۷)، وارد مطالعه شدند. سپس در دو گروه آزمایش و یک گروه گواه قرار گرفتند (هر گروه ده نفر). در سه مرحلۀ آزمون، مادران به سیاههٔ اختلال‌های رفتاری کودک (آخنباخ و رسکورلا، ۲۰۰۷) پاسخ دادند. گروه آزمایش اول، ده جلسه درمان رابطۀ والد-کودک و گروه آزمایش دوم، ده جلسه درمان رابطهٔ والد-کودک و ده جلسه درمان دلبستگی را دریافت کرد. برای تحلیل داده‌ها از آزمون تحلیل واریانس، آزمون تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر و آزمون تعقیبی بونفرونی در سطح معناداری ۰٫۰۵ در نرم‌افزار SPSS نسخۀ ۲۴ استفاده شد.
یافته‌ها: بین دو گروه آزمایش در متغیرهای افسردگی/گوشه‌گیری (۰٫۰۰۶=p)، رفتارهای پرخاشگرانه (۰٫۰۱۳=p) و قانون شکنانه (۰٫۰۰۱=p) تفاوت معنادار وجود داشت؛ اما در بقیه متغیرها (اضطراب، شکایات جسمانی، مشکلات اجتماعی، مشکلات تفکر و مشکلات توجه) بین دو گروه آزمایش تفاوت معنادار مشاهده نشد (۰٫۰۵<p). همچنین نتایج بیانگر تفاوت معنادار بین میانگین‌های متغیرهای مذکور در مراحل پیش‌آزمون با پس‌آزمون و پیگیری در گروه‌های آزمایش (۰٫۰۰۱=p) و ماندگاری این تأثیر در مرحلهٔ پیگیری بود (۰٫۰۵<p، ۰٫۰۱۷=p).
نتیجه‌گیری: براساس یافته‌های پژوهش، ضمن اثربخشی هر دو درمان بر کاهش مشکلات رفتاری کودکان، در مقام مقایسه، در متغیرهای افسردگی/گوشه‌گیری و رفتارهای قانون‌شکنانه، درمان ترکیبی اثربخشی بیشتری در مقایسه با درمان رابطۀ والد-کودک دارد و در متغیر رفتارهای پرخاشگرانه، درمان رابطۀ والد-کودک اثربخشی بیشتری در مقایسه با درمان ترکیبی دارد.

 

واژه‌های کلیدی: دلبستگی، مشکلات رفتاری، والد-کودک
متن کامل [PDF 644 kb]   (117 دریافت)    
نوع مطالعه: مقاله پژوهشی اصیل | موضوع مقاله: روانشناسی

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
CAPTCHA

ارسال پیام به نویسنده مسئول


بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.

کلیه حقوق این وب سایت متعلق به مجله مطالعات ناتوانی (علمی- پژوهشی) می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2024 CC BY-NC 4.0 | Middle Eastern Journal of Disability Studies

Designed & Developed by : Yektaweb