زمینه و هدف: پیشرفت تحصیلی از معیارهای بسیار مهم توانایی فراگیران برای اتمام تحصیلات است. هدف پژوهش حاضر تبیین مدل پیشرفت تحصیلی براساس نقش مستقیم مسئولیتپذیری تحصیلی با میانجیگیری احساس تعلق به مدرسه در دانشآموزان پسر پایهٔ دهم ناحیهٔ دو شهر قزوین بود.
روشبررسی: پژوهش حاضر توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعهٔ آماری پژوهش را همهٔ دانشآموران پسر پایهٔ دهم ناحیهٔ دو شهر قزوین، در سال تحصیلی ۹۹-۱۳۹۸ تشکیل دادند که تعداد آنان ۷۳۸ نفر بود. دویست نفر بهروش نمونهگیری تصادفی خوشهای چندمرحلهای انتخاب شدند. از پرسشنامۀ احساس تعلق به مدرسه (بری و همکاران، ۲۰۰۴)، پرسشنامهٔ روانشناختی کالیفرنیا (خردهمقیاس مسئولیتپذیری) (گاف، ۱۹۵۱) و پرسشنامۀ پیشرفت تحصیلی (ساعتچی، ۱۳۸۹) برای جمعآوری دادهها استفاده شد. تجزیهوتحلیل بهوسیلهٔ آزمونهای آماری همبستگی پیرسون و معادلات ساختاری با نرمافزارهای AMOS نسخۀ ۲۴ و SPSS نسخهٔ ۲۴ صورت گرفت. سطح معناداری ۰٫۰۵ آزمونهای آماری در نظر گرفته شد.
یافتهها: نتایج نشان داد اثر مستقیم مسئولیتپذیری بر احساس تعلق به مدرسه (۰٫۰۱۴=p و ۰٫۱۳۴β=)، اثر مستقیم مسئولیتپذیری بر پیشرفت تحصیلی (۰٫۰۰۴=p و ۰٫۲۱۵β=) و اثر مستقیم احساس تعلق به مدرسه بر پیشرفت تحصیلی (۰٫۰۰۱=p و ۰٫۳۸β=) مثبت و معنادار بود. همچنین مسئولیتپذیری بر پیشرفت تحصیلی با نقش میانجی احساس تعلق به مدرسه اثرغیرمستقیم معنادار و مثبت داشت (۰٫۰۳۱=p و ۰٫۰۹۳β=). مدل پیشنهادی پژوهش براساس شاخصهای مختلف برازش خوبی داشت (۰٫۰۶=RMSEA و ۰٫۹۱۴=GFI و ۰٫۹۵۲=CFI و ۰٫۹۶۱=TLI و ۲٫۲= X2/df).
نتیجهگیری: براساس یافتهها نتیجه گرفته میشود که عوامل مختلفی ازجمله مسئولیتپذیری تحصیلی و احساس تعلق به مدرسه پیشرفت تحصیلی را تبیین میکنند؛ بنابراین والدین، معلمان و مسئولان آموزشی میتوانند اهتمام خاصی در جهت رشد و پرورش آنها مبذول دارند.
بازنشر اطلاعات | |
![]() |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |